Hard werken, veel lol en goed nieuws.

Het gaat goed hier, we werken allemaal keihard om de afdeling en operatiekamers volgende week klaar te hebben. Zondag 24 juni wordt het ziekenhuis officieel geopend.
Daarnaast zijn er nog steeds teams aan het sjouwen met dozen en meubilair enz. van de Anastasis naar de AFM, het schip lijkt niet leeg te komen. Waar moeten we alles stouwen?? Hier op de AFM is minder opslagruimte dan op de Anastasis. Vandaar dat ik 1,5 dag in een ruimte heb gezeten met een needlegun, wist ik veel wat dat was toen ik me vrijwillig aanmelde. Nu weet ik het dus en voel het nog in m'n armen, maar goed ik had het wel eens vaker gedaan dus er maar tegenaan. De vloer moest kaal, het roest eraf en dan wordt deze ruimte geverfd en dus ook weer opslagruimte.
Maandag komen er gasten uit Liberia, ministers en pastors etc om het ziekenhuis te bekijken, dus willen we in ieder geval een paar zalen en de operatiekamers klaar hebben. Poot aan dus, maar als het een beetje meezit hebben we vrijdag een dagje extra vrij, heerlijk..........................
Om jullie een beetje mee te laten genieten een paar foto's erbij, we hebben af en toe ook veel lol met elkaar en dat werkt gewoon heerlijk.

1 van de zalen is nu compleet ingericht, 10 bedden per zaal, i.p.v. 42 op 1 zaal! Totaal nu 65 bedden
Naast al deze bezigheden ben ik nog met een ander projectje bezig. Na 1 van de presentaties die ik in Nederland heb gegeven over Mercy Ships, kwam er iemand naar me toe van een stichting. Hij gaf aan dat als ik eens een idee had voor een kleinschalig project dat ik dan contact met hun stichting op kon nemen.

Inmiddels heb ik dat een paar weken geleden gedaan en is er een plan. Wat ik op mijn hart kreeg is om de kinderen van Cynthia een kans te kunnen geven om naar school te gaan. Cynthia is de vertaalster van de afdeling waar ik sinds de vorige keer dat ik hier was contact mee heb en waar ik laatst geweest ben op visite. Zij en haar man hebben 5 kinderen en kunnen het schoolgeld niet betalen. Na het een en ander te hebben uitgezocht heb ik het plan voorgelegd aan de stichting waar het contact mee was gelegd en ze zijn acoord gegaan om het schoolgeld te betalen voor deze kinderen.

Afgelopen zondag ben ik bij Cynthia en haar man op bezoek geweest, op de fiets door Monrovia, wat een belevenis, ongeveer 45 minuten fietsen. Ik was samen met Agaath en we mochten hun vertellen dat er een stichting in Nederland is die het schoolgeld wil gaan betalen voor hun kinderen. Ze waren sprakeloos, Cynthia vloog me in de armen en viel op haar knieen en dankte God voor dit wonder. Enorm dankbaar hiervoor!!!!! Wat voor ons zo gewoon is dat je kinderen naar school kunnen gaan, is hier niet zomaar iets. Zodra het kan ga ik mee naar de school waar ze hun kinderen naartoe willen laten gaan en kunnen we alles verder gaan regelen.

Het was en is heel bijzonder om in dit ' wonder ' voor hun een schakeltje te mogen zijn en het goede nieuws te vertellen en een gezin echt verder te kunnen helpen met het bouwen aan de toekomst.

Dit goede nieuws wilde ik jullie niet onthouden, wie weet komen er nog meer plannen.

Groeten en tot een volgende keer, Mirjam

Hoi

Hallo allemaal,

Hier weer even een teken van leven, niet veel te vertellen dit keer behalve dan dat we de hele week hard aan het werk zijn geweest met dozen sjouwen en uitpakken op de afdelingen in het ziekenhuis, schoonmaken en opruimen, gewoon een verhuizing, maar dan een hele uitgebreide!!
Het regenseizoen is begonnen en we hebben al flink wat buien gehad, maar daartussendoor kan het heerlijk weer zijn, opgeklaarde lucht en soms zelfs even fris. Er staat een flinke bries hier, heerlijk. Vanavond lekker buiten gezeten en een boek gelezen, ontspanning zoeken en uitrusten dit weekend om er volgende week weer tegenaan te kunnen, want er moet nog heel wat werk verzet worden willen we 24 juni weer open kunnen als ziekenhuis.

Het kruis op de foto is van de boeg van de Anastasis en is doorgegeven in de rij van bemanning vorige week , voor de fakkel aan. Het kruis komt nu op de boeg van de AFM als teken dat we ons oog en hart richten op Jezus, Hij gaat ons voor en door Zijn liefde voor ons kunnen we dit werk met elkaar doen.

Zoekplaatje, ook ik sta hier ergens tussenin, heb een blauw shirt aan.

Groetjes allemaal en een goed weekend.

Mirjam

Verhuisbericht

Vandaag verhuisd naar de Africa Mercy cabin 4337.
Afscheid genomen van m'n hutje aan boord van de Grand old lady, zoals ze de Anastasis hier noemen. Het verhuizen ging lekker vlot, want iedereen hielp elkaar even. Nikki een verpleegkundige die hier mijn hutgenoot wordt had een koelkast op de kop getikt, dus die hebben we hier nu staan. Hij doet het, maar stinkt enorm, dus maar even schoonmaken. Wel een hele luxe, want nu hoeven we niet meer alle trappen op en af naar de gemeenschappelijke koelkast en dan maar hopen dat alles er nog in staat.
Het is een totaal andere hut, alles is nieuw, ook de matrassen en de kussens, dus dat is luxe en de douche doet het prima. Geen kakkerlakken hier, die kwam je daar nog al eens tegen, die hebben daar een prima leven. Maar ik zag ze liever toch niet over m'n bed lopen!!!!!!!
Vanmiddag nog even meegeweest naar een strand, wat heerlijk was, de wind is nu wat koeler en even van het schip af, even geen motoren horen, want die zijn nog wel luid. Daar wordt nog aangewerkt.
Ik zit nu in m'n hut, we hebben hier een aansluiting, dus dat is ook erg luxe, hoef je niet meer met je laptop van het ene naar het andere eind van het schip te lopen.
Ik hoor de motoren hier, dat slaapt vast wel lekker met dat geronk, het is net of we varen. Mijn uitzicht vanauit de hut is nu de andere kant op, ik kijk nu niet meer uit op het dok, maar zie de oude Vlieland liggen, nu wat dichterbij dus.
Het is wel weer wennen hoor, het is hier wel koeler, want de airco werkt hier goed, op de Anastasis draait de airco al 2 weken op halve kracht, Dus pluspunten voor de Africa Mercy.
Voorlopig maar even niet meer verhuizen, wat een gedoe. Eerst thuis alles ingepakt en op zolder gezet, toen hier uitgepakt en weer ingepakt en weer uitgepakt. Ik heb wat leuke dingen aan de muur gehangen, is hiet niet meer zo kaal hier.
Begin juli vertrekt de Anastasis, dus nog maar even buurten bij het zwembad en 's avonds lekker nog even buiten zitten in de luie stoelen. Die komen hier vast ook naartoe binnenkort.
Er is al heel wat verhuisd, dus we schieten op. Morgenavond eten we voor de laatste keer met z'n allen aan boord van de Anastasis en dan gaan alle borden en potten en pannen en noem maar op over hierheen. We nemen dan allemaal even wat mee, dan is het zo gepiept.

Ik vond nog een paar mooie foto's van de aankomst van de Africa Mercy, dus die zet iker even bij. Groetjes, Mirjam

Druk, druk, druk

Hier weer even een berichtje tussen de bedrijven door. De AFM is hier nu een week en we zijn elke dag druk bezig om te verhuizen, schoon te maken en op te ruimen. Verder veel officiele bijeenkomsten waar we dan een beetje uitgeput bij elkaar zitten. Er zijn allerlei gasten aan boord vanuit het bestuur en grote sponsors, vandaar alle officiele bijeenkomsten.

Vannacht weer zwemmerswacht gedaan van 4 tot 6, de 1e nacht dat de AFM hier lag zijn er wel 6 zwemmers gesignaleerd, dan zie je dat er toch mensen zijn die via het water aan boord proberen te komen. De zwemmerwacht blijft dus nog wel even doorgaan, de vrijwilligers om het te doen nemen af, want er vertrekken veel mensen deze week en je hebt ook niet altijd de puf om 's nachts uit je bed te komen om 2 uren rond te lopen. Op de AFM lopen ook zwemmerswachten rond, dus het gaat na de verhuizing gewoon door daar.

Even wat foto's van de nachtelijke wacht, verder gebeurd er niet zoveel, behalve dan dat we het erg druk hebben met sjouwen. Afgelopen vrijdag hebben we 75 % van de medische spullen al overgebracht, de verwachting was dat we 20% konden doen die dag, maar dat werd dus een beetje meer. Is dat maar klaar. We zijn ingedeeld in groepen van 5 en maken dan met al die teams een ketting van het ene naar het andere schip en geven dan alles door. Werkt heel goed.

Even uitpuffen

In het ruim, pallets aan het maken, erg warm daar beneden!!

Gewoon maar doorgaan, goede conditietraining hier!!!

Maandag is de president van Liberia aan boord geweest met de minister van volksgezondheid. Een hele happening, veel bewaking en bodygards. Ze heeft ons toegesproken. Ik heb respect voor deze vrouw, ze is al dik in de 60 en gaat er helemaal voor, geweldig. Daarbij komt ook nog eens dat ze ook een christen is.

Vandaag wortd om 9:30 een fakkel van het ene naar het anders schip gedragen en dan zijn de officiele bijeenkomsten afgelopen. De gasten gaan dan weg en wij gaan vanmiddag verder met dozen sjouwen.

We hebben allemaal een Mercy Ships shirt gekregen en moeten dat aan hebben en dan maken we met zijn allen een rij van mensen van de Anastasis naar de Africa Mercy en geven de fakkel door. Ik hoop dat het droog is..........

Nou, meer heb ik nu even niet te vertellen.

Groetjes, Mirjam

AFRICA MERCY has arrived!!!!!!

Nou eindelijk is de dag dan gekomen dat de AFM is gearriveerd!!!!!!
Het was een lange indrukwekkende dag. Om 4 uur liep ik al op het voordek om de zwemmerswacht te doen. We zagen wel 5 schepen voor de haven liggen met lichten, maar konden niet gewaar worden wie wat was. Om 6 uur ging het licht aan, het was prachtig om de zwarte nachtlucht te zien veranderen in vele kleuren blauw. Het was echt net of iemand het licht aandeed. Toen konden we in de verte de AFM inderdaad zien aankomen. Om 7 uur werd ze verwacht en konden we al iets groots wits aan zien komen, maar het wachten was op de loodsboot, die besloten had eerst wat anders te doen ( the african way). Dus na 8 uur begon er wat schot in de zaak te komen en uiteindelijk rond 10 uur lag de AFM aan de andere kant van het dok te stralen.
Een historische dag voor Mercy Ships en fijn om getuige van te zijn geweest.
Om 13:00 werden we aan boord verwacht voor een safetymeeting en allerlei afspraken.
Volle bak, want de AFM heeft dik 100 man aan boord en wij met z'n dik 300 erbij allemaal in de grote international lounge. Allerlei informatie gekregen en een tour over het schip.
Krijn weer terug gezien en Oebele ook gesignaleerd en welkom geheten.

Tja, hoe voelt dat nu, wat gaat er nu door je heen op zo'n dag als vandaag?
' Om met Agnes en mijn leus te spreken' ( die we van dr. Gary hebben opgepikt) : " it is a mixture off emotions " zeg maar alles door elkaar heen.
Indrukwekkend, maar als je in het schip komt en ziet waar je komt te slapen, even slikken want de bunks ( stapelbedden) zijn erg krap op elkaar. Voor mij met m'n lange lijf betekent dat ik op het onderste bed met m'n hoofd gebogen moet zitten en op het bovenste met m'n halve bovenlijf moet buigen om te kunnen zitten, ik moet maar zien hoe dat zal gaan. Verder wel douche en toilet in de cabin, maar heel eerlijk gezegd is het hier ook oke. Het afscheid van de Anastasis zal moeilijk worden, het is een geweldig schip. Nog 1 dikke week woon ik hier............
De AFM, het wordt ons thuis voor de komende tijd, de gemeenschappelijke ruimtes zijn mooi en gezellig en hebben lekkere banken en stoelen enz. De cabin is dan meer alleen een slaapplaats zo moet je het maar bekijken.
Er komen nog een paar hele drukke weken, want alles wat nu ingepakt is, moet eerst overgebracht worden naar de AFM en ook weer uitgepakt worden en een plaats krijgen. De afdeling en de operatiekamers moeten helemaal opgevuld worden met de materialen en de bedden en noem maar op. Zo moeten alle afdeling van het schip over. Maar eerst veel gasten en officiele bijeenkomsten te verwachten.
De schouders er dus onder met z'n allen.
Veel crewleden vertrekken de komende weken en er komen veel nieuwe voor terug, dus dat is ook een omschakeling. Ook een mixture van emotions, want ik heb al van een paar mensen afscheid moeten nemen waar ik goed mee op kon schieten en dat is wel wennen.

Nog even wat foto's van deze indrukwekkende dag.



Dit is nog een foto van het hele medische team ( inclusief, tandartsteam, oogteam, apotheek ne opslagruimte medewerkers) zoals het nu aan boord is, veel van deze mensen zullen vertrekken, maar dit was het Anastasis medisch team wat nu nog over was.





I










De Africa Mercy, voor het eerst in Liberia, de eerste nacht.
Goodnight.

Alweer weekend

Tjsonge wat gaat de week hier snel, ondanks dat er geen patienten meer zijn hebben we wel van alles te doen de hele week. We werken zo'n 8 uur per dag, wat komt er wat los als je de inhoud van een schip in gaat pakken zeg.
Toen ze zeiden dat we daar een aantal weken voor nodig hadden dacht ik dat dat veel te veel was, maar nu pas zie je hoeveel werk het is en nog gaat worden!!! Ik heb deze week dus geverfd, dat is nu klaar en geholpen in de keuken, ook een warm klusje en in een ruim geholpen met het stapelen van dozen op pallets die dan door een kraan uit het ruim gehaald gaan worden.
 
De airco draait sinds 3 dagen op halve kracht, er is nu iets stuk wat echt niet meer gemaakt kan worden. Warm dus in het schip, maar gelukkig doen de blazers het wel en is het 's nachts nog uit te houden in bed. Ook deze week een zwemmerswacht gelopen, beviel goed, dus komende week heb ik me weer een paar keer aangemeld voor 2 uurtjes wachtlopen 's nachts.
Van dinsdag op woensdagnacht wordt de Africa Mercy hier verwacht, ik loop dan een wacht van 4 tot 6 dus kan het hele spectacel van binnenvaren meemaken, dat zal rond 7 uur 's ochtends zijn.
Dan volgen er de rest van de week allemaal formele bijeenkomsten en komen er veel V.I.P.'s de president van Liberia: Ellen Johnson Sirleaf komt ook nog aan boord en noem maar op. En dan moet dus alles verhuisd worden van de ene loopplank naar de andere en via de ruimen natuurlijk. Ik ga het weekend van 2/3 juni verhuizen naar een cabin op het andere schip, ben benieuwd.
Inmiddels ben ik ook een paar keer in de stad geweest en kan zeggen dat er wel dingen aan het veranderen zijn, alhoewel het heel langzaam gaat. Maar je ziet opbouw van de stad in een heel pril stadium. Verder is het nog steeds een erg drukke warme volle stad met veel markten, mensen, kleuren, geuren en smaken.
Zaterdagochtend meegeweest naar God's children home, een weeshuis. Vorig jaar zijn Linda en Gert-Jan hier op bezoek gegaan en hebben contact gelegd en een programma opgestart voor de kinderen. Inmiddels is dit een mercy ships project geworden en het loopt goed. Elke zaterdag gaat er een vast aantal mensen heen en kun je je ook inschrijven om mee te gaan. Er wonen ongeveer 30 kinderen, het ontroerde me enorm hoe enthousiast de kinderen waren in het zingen en hoe fijn ze het vinden dat er mensen komen die hun verder willen helpen. Er werd een zondagsschoolprogramma gedaan zeg maar, eerst heel veel zingen, dan een verhaal en daarna een knutselwerkje en dan nog buiten spelen. Deze week kregen de kinderen allemaal een foto van zichzelf, die was een poosje terug gemaakt. Stralende gezichten toen ze de foto op mochten halen, glimlach van oor tot oor...............ontroerend.
Ik ga zeker vaker mee op de zaterdagochtenden als ik vrij ben.
Vandaag naar een kerkdienst geweest in de stad, uitgenodigd door een vertaler van de afdeling, was een mooie dienst, wel weer superwarm, je blijft zweten, niet normaal, maar goed dat kun je verwachten als je in Afrika bent.
Vanmiddag toch nog even naar een strand gegaan, kan nu nog voor de regentijd begint.
Morgen weer aan de slag en zodra de Africa Mercy hier is zal ik verslag doen van alles wat er verder gebeurd.
Helaas is de fotoknop weer buiten werking, dus even geen foto's.........

Groetjes, Mirjam

Vertalers en nurses na de dienst nog even met elkaar op de foto, eind juni zien we elkaar weer terug op het nieuwe schip.........

Op bezoek en een verstekeling aan boord

Hallo allemaal,

Wat kan er in een paar dagen veel gebeuren en wat maken we veel mee hier met elkaar.
Zo ben ik afgelopen zondag meegweest naar de kerk van Cynthia, 1 van de vertalers die op de afdeling werkt. Ik ken haar van de vorige keer dat ik hier was en werd nu uitgenodigd om mee te gaan naar de dienst en daarna naar hun huis. De dienst was bijzonder, ik was samen met 1 van de chaplains van het schip, we werden behandeld als eregasten, dat had voor mij nou weer niet gehoeven, maar daar kom je niet onderuit. We zaten op plastic stoelen met ons gezicht naar de 'zaal' toe. Iedereen zat verder op houten bankjes. Ik voelde me eerlijk gezegd wel wat opgelaten. Maar goed, gelukkig hoefde ik niet te preken, dat had ze me gevraagd, maar ik heb gezegd dat dat er niet in zit!!!!!!!! Zeker niet in het Liberiaans Engels. De chaplain heeft wel een getuigenis gegeven over zijn leven en dat was goed. Het was een warme dienst met veel zang en dans en preek, Amen, Halleluja.
Na de dienst met z'n negenen in 1 taxi naar het huis van Cynthia en haar man de pastor van de kerk. Ze wonen een stukje uit de stad na een brug waar veel woningen staan. Geen goede weg, maar zandkuilen, dus als het regent, niet begaanbaar.
Het huis daar werd ik stil en verdrietig van, ze hebben een heel kleine ruimte van riet en gedeeltelijk muur met een golfplatendak erop. De kinderen ( 5 ) slapen in 1 ruimte met nog andere kinderen en zij samen hebben een slaapgedeelte. Cynthia had 's morgensvroeg de maaltijd al klaar gemaakt en de pannetjes en 2 borden stonden klaar op tafel. Haar man en ik kregen eten opgeschept, de kinderen bleven buiten. Rijst en casavabladeren en vlees, het smaakte goed, maar het voelde vreemd om alleen met haar man te moeten eten, gelukkig kwam ze erbij zitten toen ik dat vroeg en at ze uit de pan mee. Het was warm in het kamertje, geen water, geen licht, geen electrisch. Ze hadden een heel klein generatortje staan, die ze zo nu en dan gebruiken. Er was ook geen wc in huis, gelukkig hoefde ik geen gebruik te maken van een wc, je zweet zoveel dat je niet meer hoeft te plassen zeg maar.
We hebben met elkaar zitten praten, en ze vertelden me over hun leven. Voor de oorlog woonden ze in een normaal huis en hadden het goed. Alles kwijt geraakt..............
De kinderen kunnen niet naar school, want dat kunnen ze niet betalen. De jongste is bijna 3 jaar en de oudste ongeveer 15 jaar. Ze leiden de kerk en sparen voor stenen en cement om de kerk verder op te bouwen en te laten groeien. Samen zijn ze daar heel actief in en Cynthia werkt nu dus aan boord als vertaalster. Ik heb gehuild toen ik weer aan boord kwam, wat hebben wij het hier dan ontzettend goed, wat kun je doen om te helpen, het lijkt een druppel op de gloeiende plaat, want er zijn zoveel gezinnen als deze....................

Zaterdagavond hadden we een overstroming aan boord van het schip, er was iets met de watertank op het voordek en het stroomde over, kwam dus binnen en liep van het A-dek naar het B-dek naar het C-dek alle trappen bijlangs. Iedereen werd opgeroepen om te komen met een emmer of wat dan ook en we hebben met elkaar al het water weggeschept en doorgegeven in de rijen. Toen het lek gedicht was moest er nog heel wat water opgeruimd worden, actie dus.

Van maandag op dinsdagnacht hebben we een verstekeling aan boord gehad die om 5 uur 's ochtends ineens bij iemand in de hut stond met een mes. Hij heeft van alles gestolen, maar heeft haar gelukkig niks gedaan. Toen hij weg was heeft ze alarm geslagen en is hij gevlucht. Hoe de man aan boord ik gekomen is een raadsel, want er wordt super goed gecontroleerd dag en nacht. Ze vermoeden dat het een 'zwemmer' was die dan via het water op wat voor manier dan de boot op klimt. Om alle trossen zit wel prikkeldraad om het ze niet makkelijk te maken maar het is toch gelukt. Mensen zijn echt wanhopig op zoek naar van alles om te stelen, er zelfs een keer een generator gestolen door een zwemmer en een fiets. Of het is iemand die overdag toch aan boord is gebleven van de dagwerkers en die het schip heeft gekend, want hij wist hoe te ontsnappen. Dinsdagochtend moesten we dus allemaal bij elkaar komen en werden in teams verdeeld om het hele schip uit te kammen of hij zich verstopt had of inderdaad van boord was. Ik zat in een team wat een heel diep ruim inging met zaklampen en we moesten in alle hoeken en gaten kijken, wat een ruimte zeg in een ruim onder een ruim. Gelukkig was de man echt van boord.
Nu wordt de bewaking extra aangescherpt met 2 mensen 's nachts die de stuurboordkant van het schip moeten bewaken ( waterkant). Iedereen doet dan 2 uren wacht zeg maar, van 22:00 tot 06:00 's ochtends. Ik ga ook een paar uurtjes meedraaien deze week van 00:00 tot 02:00.

Zo zie je in een paar dagen kan veel gebeuren, verder zijn we druk aan het pakken en zijn we aan het bedden verven, ik zit in het verfteam, wat ik super leuk vind. Lekker bezig buiten op het dok.
Vanavond hebben we een afsluitende dienst gehad op de lege afdeling, alle vertalers waren er en hebben de dienst muzikaal begeleid, was erg mooi.