Op de ward en het land in

Daar ben ik weer even, na een dikke week gewerkt te hebben op de ward.

De 4 nachtdiensten zijn omgevlogen alhoewel je wel lange nachten draait, zo'n 10,5 uur. Het slapen overdag ging prima, maar het terugschakelen naar de dag valt wat tegen, maar dat komt ook wel weer goed.

Vrijdagochtend uit de nachtdienst de laatste VVF vrouwen weggebracht, waaronder een meisje van 17 wat inmiddels 2 x geopereerd is. Ze wonen ver van het schip vandaan en vroegen me of ik ze een eindje weg wilde brengen zodat ze vanaf dat punt in 1x een taxi naar de bush konden nemen. Die junction heet Redlight, het is daar enorm druk en er is veel markt. Er is daar een soort van taxistandplaats waar iedereen over kan stappen naar een volgende taxi in een andere richting. Deze vrouwen hadden vele weken op de afdeling gelegen, omdat ze geinfecteerde wonden hadden en dat moet hier echt helemaal genezen zijn voordat je ze naar huis kunt sturen zeker als ze in de bush wonen. Een van hun 'Mary' was heel lang niet thuis geweest, ze was door haar eigen familie verstoten vanwege haar incontinentieprobleem. Ze was in juni geopereerd en moest toen nog een keer geopereerd worden in augustus. Tussendoor kon ze wel naar huis, maar niemand die haar thuis wilde hebben, omdat ze nog lekte, dat is toch zo triest als je dat hoort. Toen heeft de vrouw die naast haar lag aangeboden om haar zolang in huis te nemen. Daar zijn we laatst ook nog even op bezoek geweest. Maar goed nu is Mary dus echt weer terug naar "huis". Ik vroeg haar naar wie ze nu toe zou gaan, ik ga naar mijn mensen zei ze. Waar haar moeder was wist ze niet, ergens in de bush..................

Ze had op de afdeling een vriendin gevonden in het meisje dat naast haar lag en samen hebben ze heel wat afgegiecheld. Maar het gaat je wel aan het hart om ze dan zo over te zetten in een taxi, de bush weer in. Ik hoop en bid dat ze weer een leven op kan bouwen daar. Ze is nu wel droog, dus daar is ze heel erg blij mee en ze zorgt goed voor zichzelf.

Hier aan boord blijft het een komen en gaan van mensen die voor een paar weken/maanden komen. Ons buurschip, dat op z'n kant lag komt overeind! Ze zijn bezig om lucht te pompen in de ruimen en zo willen ze proberen het schip er weg te halen.

Vrijdagavond meegeweest naar de vertoning van de Jezus film. 3 Avonden per week gaan er mensen op pad om deze film te vertonen. Er aan dan lokale pastors mee die in kerken rondom de wijk zeg maar werken en dus mensen op kunnen vangen die door de film geraakt zijn.

Het was een hele belevenis, door een nauw modderig straatje met kraampjes en krotjes kwamen we op een soort plein waar ze druk aan het voetbalen waren. Met behulp van een generator wordt de film vertoond op de scherm wat aan de landrovers vast wordt gemaakt. Ineens stromen de mensen dan toe, er waren wel een paar honderd. Heel veel kinderen, maar ook veel jongens die het voetballen toch maar staakten en mee gingen kijken.

Het was rumoerig tijdens de film, iedereen praatte met elkaar over wat ze zagen gebeuren. We zaten in het zand op de grond en er lagen wel 3 kinderen bij me op schoot waarvan er eentje diep in slaap viel. Als er een wonder gebeurde in de film, zoals het wonder met de broden en de vissen dan ging er een luid gejoel op en iedereen klapte in de handen. Het meisje wat lag te slapen werd dan steeds even half wakker en klapte dapper mee.

In de scene dat Jezus aan het kruis wordt geslagen leeft iedereen erg mee, net of stonden ze er zelf bij. Mooi om mee te maken dat mensen zich helemaal inleven in deze film. Na de film gingen alle handen omhoog toen er werd gevraagd om voor ze te bidden. Bijzonder.

Zondag naar de kerk van Cynthia geweest samen met Agnes. De dienst duurde wel 3 uren, een hele zit hoor. Daarna zijn we met de familie meegeweest naar huis en hebben bij ze gegeten en fijn zitten praten. Hun kinderen hebben inmiddels uniformen en gaan sinds een week naar school. Dit door ondersteuning van een stichting uit Nederland. Trotse en blije ouders, zo mooi om te zien en blije kinderen. Trots op hun uniform en dat ze nu naar school kunnen, voor ons is het zo vanzelfsprekend dat kinderen naar school gaan, hier dus niet. Er gaat een wereld voor ze open nu ze kunnen leren lezen en schrijven en noem maar op.

Op de afdeling liggen nu veel mensen met oude brandwonden met als gevolg daarvan contracturen en veel mensen met grote tumoren in gezicht en hals. Wat een vreselijke misvormingen zie je soms, doordat er geen goede gezondheidszorg is, kan zoiets dan maar doorgroeien en verder misvormen. De vertalers die hier werken zeggen dat ze nooit hebben geweten dat er zoveel mensen in hun land ziek zouden zijn. De mensen met de misvormingen, vertonen zich meestal niet in het openbaar en verbergen zich ergens. Ook veel kinderen met hazelippen en gespleten verhemelte. En nog steeds komen er dagelijks mensen op het dok aanlopen die hulp zoeken. Helaas moeten we al een poosje nee zeggen tegen heel veel mensen en dat valt niet mee.

Nou, dit was het weer even. Groeten vanuit Monrovia, waar het weer wat droger en warmer begint te worden.

Vrij en bijgetankt!

Na 4 vrije dagen ben ik weer een beetje bijgetankt, dat was wel even nodig na die drukke periode met al dat geregel rondom de VVF. Dat hebben we eerst afgesloten voor de komende 4 weken. Nu nog 2 presentaties voorbereiden voor eind september en begin oktober, zie ik wel een beetje tegenop, maar het hoort er allemaal bij. Elke vrijdagochtend is er een programma voor alle crew om te zien en te luisteren wat er allemaal gebeurd aan boord van het schip en daarbuiten met de projecten. Nu hebben ze mij daarvoor ook ingepland om wat te vertellen over het VVF programma, zo zie je maar, je begint als wardnurse en voordat je het weet sta je voor een groep een presentatie te geven. In oktober wordt er van me verwacht dat ik een les geef aan de nieuwe verpleegkundigen aan boord ook over de VVF en wat er van ons verwacht wordt voor de laatste VVF weken.

Agnes had nog heeeeeeel veeeeel oorbellen, armbanden en kettingen meegenomen na een superactie op haar werk en die hebben we hier nog gesorteerd ( kilo's in de koffer)

Dus die liggen klaar voor de volgende ronde. Iedereen die oorbellen enz heeft gedoneerd: HEEL HARTELIJK BEDANKT DAARVOOR !!!!!!!!!

Inmiddels heb ik contact gehad met het hoofd van de school met de medische studenten, waar ik voordat ik het wist ook ineens voor de klas stond. Ik heb weken geprobeerd de man te bellen om een afspraak te maken, maar deze week had ik hem eindelijk aan de lijn.

In november kan er een groep studenten een middag komen, ik vroeg hem hoeveel medische studenten de school had, nou 225 vertelde hij, hoe zullen we dat eens aanpakken zei hij, in een paar dagen maar, zo had hij gedacht............................

Nou, dat was niet echt de bedoeling, zulke grote groepen kunnen we hier niet aan boord hebben, hij dacht dat ze een paar dagen stage konden lopen. Nou die droom heb ik maar even uit de wereld geholpen en geprobeerd duidelijk te vertellen wat het plan is. Lastig hoor over de telefoon iets bespreken op z'n Liberiaans. ( ik dacht steeds dat hij vroeg waar ik vandaan kwam en antwoordde steeds 'I am from Holland 'en dan schoot hij weer in de lach, want hij vroeg me iets heel anders)

Maar goed we zijn er uit gekomen, ik heb alleen die 2 klassen nu uitgenodigd waar we toen mee hebben gepraat en die ook met de vraag kwamen om het schip te mogen zien. In totaal zullen er dan zo'n 60 studenten komen. Dus nu officieel een plan ingediend, wat nu z'n weg door het managment en de security enz gaat en dan hopenlijk accoord bevonden wordt. Dan moet ik nog vrijwillgers zoeken die mee kunnen helpen met organiseren en uitvoeren van alles. Woensdagmiddag op pad geweest met Clemetine, we hebben een paar patienten bezocht die hier geopereerd waren in juni en juli, gewoon om contact te houden en te horen hoe het gaat.

De vrouwen wonen ver af, we zijn de hele middag op pad geweest om 2 vrouwen te bezoeken, gingen om 13:00 weg en waren om 19:30 weer aan boord. Weer heel wat gezien van de omgeving en hoe deze vrouwen wonen en leven.

Met de 1 ging het heel goed wat betreft het herstel van de VVF, geen lekkage meer, maar de andere vrouw had toch nog wel wat last van stressincontinentie, dus geprobeerd het belang van de bekkenbodemspier oefeningen weer duidelijk te maken. Dit hoor je vaak na de operatie, de spieren in de bekkenbodem zijn dusdanig verslapt dat het moeilijk is om de plas op te houden.

Elke dag nog dagelijks oogoperaties zoals van baby Sah, een meisje van 2 jaar oud, die blind en doof was. Ze had aan beide ogen cataract, nu kan ze zien, dus gaat er een wereld voor haar open.

De mensen in het dorp hadden tegen de moeder gezegd niet naar Mercy Ships te gaan, ze waren bang dat we de ogen eruit zouden halen en hun als slaven mee zouden nemen...........hoe komen ze erbij. Maar de moeder, Bendu, geloofde stellig dat God de controle had over dit alles en had het volste vertrouwen erin dat het goed zou komen.

Ik heb de afgelopen 4 dagen niet veel gedaan, geslapen, geluierd, naar de stad geweest om lappa's te kopen,naar het strand geweest, weer in de zee gezwommen, heerlijk het kon weer de stroming neemt echt af nu, je merkt dat het regenseizoen toch op z'n einde loopt, de maand september valt nog reuze mee tot nu toe.

Vanmiddag lekker geluierd op het dok, heerlijk briesje en de zon scheen!

Vanochtend naar een kerk geweest een eindje buiten Monrovia, van de weg af een beetje het land in zeg maar. Mooie dienst, een eenvoudige gemeente met een duidelijke boodschap!

( op de foto de voorkant van het gebouw)

Dan zit ik daar en denk aan Holland en dan denk ik: "wat doen wij in Nederland soms toch moeilijk met elkaar in onze kerken en gemeentes". Wat maken we ons vaak druk om de kleine dingen die volgens ons niet goed gaan, het gaat niet om de verpakking van de boodschap, het gaat om de inhoud en dan maakt het niet uit hoe de omgeving eruit ziet en welke kleur de muren hebben bij wijze van spreken.

Hier is het zo simpel, geen mooie gebouwen , geen dure installaties of beamers, gewoon een trommel en een salsabal en je handen om in te klappen, gewoon een zaal in een heel oud gebouw van de YMCA, geen ramen, geen deuren op een bovenverdieping een paar stoelen en banken. Maar het maakt allemaal niets uit, God is hier aanwezig en het geloof is rotsvast, intens en mooi was de dienst, net wat ik even nodig had. Er blies een heerlijk windje door de openingen waar eigenlijk ramen zouden moeten zitten en de preek was goed te verstaan en te begrijpen, het werd heel beeldend uitgelegd. Dus ook geestelijk weer bijgetankt.

Het is goed om van het schip af te zijn, het blijft tegenstrijdig als je kijkt naar het land waar we zijn en hoe wij dan hier aan boord kunnen leven. De Afrikanen zeggen weleens als ze aan boord stappen dat ze het gevoel hebben in Amerika te zijn en dat heb ik soms ook wel en daarom heb ik altijd grote behoefte om het schip af te gaan en onder de mensen te zijn die hier wonen.

Nou, dat was het weer even, iets meer inspiratie dan de vorige keer. De komende week zal ik denk ik niet veel te vertellen hebben in de nachtdienst, althans dat hoop ik maar, want dan is het een goed teken dat iedereen lekker ligt te slapen en hopenlijk kan ik dat overdag ook een beetje. Vast wel, wat dat betreft ben ik een slaapkop.

Er zijn vandaag weer 2 nederlandse verpleegkundigen aangekomen, volgende week komt er weer eentje. Gezellig al die Nederlanders, nog even en we kunnen het schip overnemen en Nederlands als voertaal nemen, we zijn echt goed vertegenwoordigd hier aan boord. De kapitein is een Nederlander, de security officer is Nederlands, ons hoofd van de medische afdeling is Nederlands en ga zo maar door.................. We kunnen trots zijn op ons kleine landje dat zoveel vrijwilligers brengt naar Mercy Ships!

Maar hoe dan ook, het belangrijkste is dat we elke dag gezond weer opstaan en ons werk hier kunnen doen uit liefde voor God, die ons hier allemaal op de een of andere manier naartoe heeft geleid, om samen ( waar ter wereld we ook vandaan komen) te werken en te doen wat we kunnen doen hier in dit land waar zo enorm veel nood is op allerlei gebieden.

Dat blijft nog steeds heel bijzonder, mensen komen en gaan hier op het schip, maar alles blijft doordraaien en werkt. Natuurlijk zijn er wel eens strubbelingen, maar dat hoort erbij, maar als je ziet met hoeveel nationaliteiten we op de afdeling werken, dan zou je haast niet geloven dat het mogelijk is om een ziekenhuis draaiende te houden, daar kan er maar 1 de leiding in hebben en dat is onze grote God. Hier zingen ze : "I have a BIG GOD(do), he is always by my side" en zo is het maar net, die BIG GOD ervaren we hier elke dag opnieuw.

Waar blijft de tijd???

Hallo allemaal, ik bedacht me vandaag dat het al weer even geleden is dat ik wat van me heb laten horen. Soms weet ik even niet wat ik schrijven zal, het werk gaat gewoon door en er gebeurt hier van alles. Ook hier zijn complicaties bij patienten op de afdeling en er zijn de afgelopen 2 weken 2 patienten overleden. Ook hier komen mensen op de afdeling die al een andere ziekte onder de leden hebben en die we niet meer kunnen helpen, behalve dan dat we goed voor ze zorgen en ze de verpleging geven die ze nodig hebben.Nog 1 weekje en dan zijn alle vrouwen van de VVF naar huis, vanaf 15 september werk ik dan 4 weken op de afdeling, begin met 4 nachtdiensten.De plastische chirurg is deze week weer begonnen en over een week start ok de maxfax chirurgie ( dit zijn ingrepen aan gezicht, vaak tumoren). Dus verandering van zorg op de afdeling, nu meer wondverzorging en sondevoeding en kinderen met gespleten lippen en gehemeltes. Ook de oogartsen draaien volop.Ik heb er zin in om weer lekker aan het werk te gaan op de afdeling. Inmiddels is Agnes aangekomen, een goede vriendin van me, ze blijft 3 maanden. Heel erg gezellig dat ze er is!! We kennen elkaar van de vorige keer dat we in Liberia waren met Mercy Ships. We hebben heel wat bij te praten.

Heel eerlijk gezegd ben ik nu al uitgeschreven, ik zal nog een paar leuke foto's opzoeken en hoop dat ik de volgende keer weer wat meer inspiratie heb.Een live filmpje opnemen is er nog niet van gekomen ( je moet nog even geduld hebben Metty...), we zijn steeds zo druk aan het werk. Ik werk hier meer uren dan dat ik dat thuis deed, maar geniet er nog steeds van alhoewel de vermoeidheid soms wel even toeslaat. Ik heb een heerlijk bed en ga dit weekend lekker uitslapen en bijtanken. Als het droog is gaan we morgenmiddag weer eens even op het strand kijken. Lang niet geweest t.g.v. de regen, maar deze week scheen de zon gelukkig weer een paar keer, heerlijk. Eigenljk heb ik wel genoeg gehad van het regenseizoen, de luchten zijn dan zo grijs en grauw, dus ik zie wel uit naar wat meer zon!!Nou hier komen nog een paar foto's................................

Gebed om rust

Dit gebed is verwerkt in een boek, echt een aanrader om te lezen. Het is een boek van Trevor Hudson, leest makkelijk en is duidelijk.

God geef me de rust,
om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan
en de wijsheid om het verschil te zien.
Om te leven bij de dag, om te leven bij het moment.
Om moelijkheden te zien als de weg naar rust,
om, net als Hij, de zondige wereld te accepteren zoals hij is,
niet zoals ik hem graag zou hebben.
Erop vertrouwend dat Hij alles in orde zal maken,
als ik me overgeef aan zijn wil.
Dat ik redelijk gelukkig mag zijn in dit leven
en voor eeuwig ultiem gelukkig met Hem.

Amen.

Voor de klas, JFK en screening

Hallo allemaal,


Weer een week voorbij, waar blijven de dagen. Weer van alles beleeft dus een lang verhaal. Maandagmiddag ging ik samen met Cynthia, Linda en Gea naar de school waar haar oudste dochter op zit en nog een jaartje daar af moet maken. Een stichting in Nederland betaald via mij het schoolgeld voor haar 5 kinderen en de vakantie is hier bijna weer voorbij, dus we moeten het 1 en ander regelen en betalen. Dus op pad.

We moesten haar dochter inschrijven bij het hoofd van de school en schoolgeld betalen, al pratend vroeg hij wat we deden enz. Toen hij hoorde dat we verpleegkundigen waren stonden we een paar minuten later totaal onvoorbereid voor een klas met medische studenten die alweer gestart waren met de studie. Hij wilde dat we ze bemoedigden en dat we ze misschien wat konden leren.

.

Nou daar sta je dan, alle studenten stonden voor ons op en vroegen in koor hoe het met ons ging. Voor het blok gezet dus, maar we hebben het er goed van afgebracht, ik heb wat verteld over de verpleging en over mezelf en wat voor opleiding en ervaringen ik heb en Linda heeft wat over het lab verteld. Daarna werden we naar een ander klaslokaal gebracht, daar zaten de 2e jaars studenten. Dus weer overnieuw. Ze wilden natuurlijk allemaal graag het schip zien en inmiddels hebben we een plan bedacht om ze uit te nodigen op een ochtend of middag of hele dag en een programma te maken om ze niet alleen het schip te laten zien, maar ook echt iets te leren waar ze wat aan hebben. Een nuttige les of wat dan ook, maar daar moet eerst toestemming voor komen, want dan haal je wel ineens dik 50 mensen aan boord. Dus ik heb het plan ingediend en ik hoor volgende week of we groen licht hebben.

Dat lijkt me echt heel leuk om te doen, zoiets organiseren, artsen vragen om wat te vertellen en uitzoeken bij de school waar behoefte aan is wat betreft een les ofzo.

Maandagochtend zijn we samen met Dr. Steve, de arts waar we nu mee werken, naar een lokaal ziekenhuis geweest. We hoorden vorige week dat ze daar een VVF programme hebben gestart via een Amerikaanse organisatie, er zijn 2 artsen opgeleid in Nigeria ( in een VVF kliniek van een Nederlandse arts, Kees Waaldijk) en ze doen daar sinds februari dit jaar ook VVF operaties.

Super dus, toen we dat hoorden hebben we besloten om een kijkje te gaan nemen. Maandag hadden we een dag de tijd daarvoor dus die hebben we goed benut. De arts opereert daar 2x per week een dag, niet erg veel, maar toch een goed begin, want voorheen was er helemaal niks voor deze vrouwen. We kunnen we nu dus doorverwijzen naar het JFK hospital in Monrovia.

Op zich hebben we een positieve indruk gekregen. Alles is wel enorm verouderd, maar het werkt wel en de verpleegkundige die we spraken wist goed waar ze het over had en was ook opgeleid in Nigeria. De vrouwen hoeven niks te betalen alleen hun moeten ze zorgen voor eigen water en een emmer om op te plassen en zeep en een handdoek, verder wordt alles betaald door die organisatie. Jammer dat we het nu pas hoorden, maar goed. We hebben de arts uitgenodigd om een dag mee te draaien in de OK aan boord met Dr. Steve, maar hij is niet op komen dagen deze week. Misschien komt hij volgende week onverwacht langs, je weet het hier nooit in Afrika. Wij zijn ook gewoon op de bonnefooi gegaan, want we konden alleen maandag even er tussen uit.

We hebben een rondleiding gehad door het ziekenhuis waarvan wat foto's. Interessant!
 

Dinsdag weer een drukke hectische screeningdag op het dok voor de 3e groep VVF operaties. We hebben 32 vrouwen in kunnen plannen voor de komende 3 weken, dus dat is weer super.

Weer een paar dressceremonies achter de rug deze week en we gaan door met het lesgeven aan de vrouwen over de bevalling enz. 3 x per week proberen we dat tussen de bedrijven door te doen. De vrouwen zijn erg geinterresseerd, we leggen ze uit waardoor ze hun probleem( incontinent) hebben en houden het zo simpel mogelijk door platen te gebruiken en we hebben een onderlichaam waar je een baby uit kunt laten komen zeg maar. Voor veel vrouwen gaan de ogen open als ze zien hoe een vrouwenlichaam er van binnen uitziet en wat nu wat is en hoe het werkt. Het maakt ze een hoop duidelijk en er wordt heel wat afgegiecheld als je uitlegt waar de poopoo ( ontlasting) uitkomt en waar de peepee ( urine) uitkomt en where the man goes in and the baby comes out (waar de man naar binnen gaat en de baby uitkomt.) Heel simpele taal, maar het werkt het beste, de meeste vrouwen zijn ongeschoold en kunnen niet lezen of schrijven, met platen werken gaat het beste. Ik heb het geleerd van een vroedvrouw aan boord.

Dan leggen we nog uit dat ze 6 maanden na de operatie geen mamma,pappa bussiness mogen hebben( sex), omdat dan de hele operatie voor niks is geweest, ook niet small, small zoals ze dat hier zeggen. Gister zei dr. Steve dat als de mannen dat te moeilijk vinden dat de vrouwen hun man dan maar naar het schip moeten sturen, dan zal hij er wel wat aan doen, nou toen lagen de vrouwen helemaal dubbel van het lachen. Die zien dat al helemaal voor zich. De meeste vrouwen hebben geen echtgenoot meer, die heeft hun verstoten nadat ze incontinent werden, maar nu ze 'genezen' zijn hoor je vaak dat ze toch weer snel een man hebben of dat hun man ze weer terug neemt. Ze worden weer geaccepteerd.

Dit weekend ben ik vrij en ga eerst maar eens heerlijk lang uitslapen en dan maar zien wat de dag weer brengt. Het regent nog steeds erg veel en de wegen worden er niet beter op, maar als

het droog is ga ik weer even fietsen met Linda

Vorig weekend ook gedaan, we zijn toen bij Mary geweest een ex-patientje van vorig jaar, ze is toen wel 6x geopereerd. Ze had geen bovenlip en geen neustussenschot door een infectie. Ze was hartstikke blij dat ze ons weer zag en alle buurtkinderen met haar.

Hier staan we voor haar "tuin", ze verbouwt rijst.

Nou, dit was het weer voor deze keer, een lang verhaal, maar korter kan ik het niet maken.

Goed weekend!!!!!!!!

Anastasis in India

Vandaag kregen we het bericht dat de Anastasis in India is aangekomen, dus nu is het echt afgelopen met de "grand old lady", ze zal aldaar worden ontmanteld.
Deze week weer lekker gewerkt, geen gekke dingen gelukkig.
Vandaag is dr. Brian vertrokken, hier op de foto met Clementine,



Clementine is counseler op de afdeling en ik werk veel met haar. We zorgen samen voor de dress ceremonies en kopen de stof voor jurken, en alles wat daarbij komt. Gisteren zijn we even wezen winkelen. Eens even wat anders.





Bij deze wil ik iedereen die geld heeft overgemaakt voor de VVF ladies hartelijk bedanken, we zijn er erg blij mee en hebben het geld nu naast het budget op een aparte rekening gezet om te gebruiken speciaal voor dit doel.


Zondagavond komt dr. Steve weer, hij was hier in juni ook en dinsdag hebben we de 3e screening alweer voor de VVF. We verwachten 50 vrouwen. Deze week hoorden we dat er in een lokaal ziekenhuis ook een VVF programma is gestart, we gaan daar maandag misschien wel even naar toe om te zien of we de vrouwen goed door kunnen verwijzen daarheen. Dat zou geweldig zijn, want we kunnen hier lang niet iedereen helpen en Monrovia is dichterbij dan Sierra Leone. We denken dat het ook een gesponsord programma is, want de operaties schijnen ook gratis te zijn. Ik hoop dat we maandag een kijkje kunnen gaan nemen.
Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest, was ook wel eens weer lekker om ergens anders te eten. We zaten op het strand in zo'n hutje en zagen het helemaal zitten om daar te eten, maar toen kwam de ober vertellen dat ze vandaag niet konden "opereren", de stroom was eraf en ze gingen om 6 uur sluiten. We kregen toen een bon mee om weer terug te komen met 25% korting, dus dat gaan we dan maar een keertje doen. We hebben dus een andere eetgelegenheid opgezocht en zaten daar 5 minuten en toen viel ook daar de stroom uit. Gelukkig duurde dat niet lang, we zagen onszelf alweer naar een andere tent rijden. Het was gezellig, ontspanning voor het weekend, alhoewel ikzelf wel werk dit weekend, niet de hele dag denk ik, maar even ronde doen en wat andere zaken.
Goed weekend allemaal....................

Augustus

Hallo,

Inmiddels is het alweer 6 augustus, de dagen blijven hier omvliegen, net als thuis.
Collin, de jongen die vorige week zondag is verdronken is naar de USA teruggevlogen en 3 vrienden zijn meegegaan. Zaterdag is hij thuis begraven. We zijn hier goed opgevangen aan boord, de diensten waren gericht op verlies en rouw en waren bemoedigend.

Afgelopen maandag weer een goede screening gehad, er waren weer schrijnende verhalen en gevallen. Wat is er toch enorm veel nood alleen hier al in Liberia. We hebben 5 vrouwen doorgestuurd naar Sierra Leone, waar een VVF kliniek van Mercy Ships zit. We hebben niet genoeg plaats hier en volgende week is er alweer een screening waar weer bijna 50 vrouwen verwacht worden, dus het gaat maar door. Zo door de week komen er ook vrouwen naar het schip met hetzelfde probleem, die sta ik dan te woord en indien mogelijk geef ik ze een kaart voor de laatste screening in oktober. Gelukkig kunnen we vanuit hier mensen doorsturen naar Sierra Leone, ze krijgen dan transport geld mee om erheen te reizen en krijgen na de operatie aldaar weer geld mee om terug te reizen. Volgend jaar is het schip in Sierra Leone, dan wil ik zeker een kijkje gaan nemen in die kliniek.

Het werken gaat nog steeds goed, maar de tijd vliegt moet ik zeggen. We werken lange dagen en volle weken. De weekenden heb je wel nodig om uit te rusten, maar soms komt dat er niet echt van. Afgelopen weekend had ik een afspraak met de zus van 1 van de vertalers van de afdeling. Ik had haar een paar weken terug het schip laten zien en ze had hier gegeten. Ze werkt in een vluchtelingenkamp en toen ik haar vroeg of we daar een keer mochten komen kennismaken vondt ze dat geweldig. Dus een afspraak gemaakt.
Het was een lange rit naar het kamp toe, over een hele slechte hobbelige zandweg vol met gaten door de regen. Maar uiteindelijk kwamen we er toch.
In het kamp hebben 10.000 vluchtelingen gewoond, uit Liberia zelf, maar ook uit Sierra Leone.

De UN heeft het kamp een poos begeleid, maar heeft nu aangegeven dat de mensen door moeten gaan en hun weg weer moeten vinden. Er wonen nu ongeveer nog 5000 mensen.
Geen dokter, geen ziekenhuis, bijna geen eten. Wel een school gelukkig en een moskee en een kerk. De mensen met wie we gepraat hebben durven niet meer terug naar waar ze vandaan komen. Ze voelen zich veilig in het kamp, ook al is het uitzichtloos, wat er daarbuiten op hun wacht kan nog slechter zijn. Er kwamen direct veel mensen naar ons toe met ziektes en oogproblemen en noem maar op. Ik liep daar en dacht bij mezelf, 'was ik maar een dokter', dan zou ik daar m'n kamp opslaan en hulp gaan bieden. Het is allemaal zo schrijnend! Wat daar nog gebeurd is counseling en indien mogelijk doorverwijzen van mensen naar andere organisaties.
We hebben een paar foto's genomen van ziektes die we niet kenden en zullen hier aan boord rond gaan vragen of er iemand is die weet wat het is en misschien kunnen we iets doen, weer die druppel op de gloeiende plaat. Laatst schreef iemand me: "je zal die druppel maar zijn" en daar doe je het allemaal ook voor.

Dit meisje sprong me in de armen en liet me niet meer los, toen we weer weg moesten huilde ze tranen met tuiten.

Alle operatieplaatsen tot eind november zijn volgeboekt, dus we moeten nu mensen afwijzen, er is al een lange wachtlijst, niet te bevatten. Voor de oogartsen staan er 400 mensen op de lijst, vandaag stonden er voor de tandartsen 120 mensen in de rij en morgen staan die er weer, ga maar door.
Zondagochtend naar de kerk geweest van Cynthia, een kleine warme kerk in een zeer slechte wijk hier in Monrovia. Er was nu een pastor van het schip mee en nog een paar mensen van het schip. Ze waren zo enorm blij dat er eindelijk mensen van het schip naar hun kerk kwamen. Wat een blijdschap en wat een welkom, iedereen kwam ons een hand of een knuffel geven tijdens een lied wat ze zongen in de dienst om ons welkom te heetten. We waren van over de hele wereld vertegenwoordigd. Californie, Korea, Australie, Zuid Afrika, Hawai en Nederland.
's Middags heb ik even lekker in een luie stoel op het dek gelegen, lekker windje en zonnetje, alhoewel het nog steeds veel regent trouwens. Het is een stuk koeler dan
in het droge seizoen, maar voor onze begrippen een prima temperatuur! Over een paar weken wordt het weer heet.