Dit gebed is verwerkt in een boek, echt een aanrader om te lezen. Het is een boek van Trevor Hudson, leest makkelijk en is duidelijk.
God geef me de rust,
om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan
en de wijsheid om het verschil te zien.
Om te leven bij de dag, om te leven bij het moment.
Om moelijkheden te zien als de weg naar rust,
om, net als Hij, de zondige wereld te accepteren zoals hij is,
niet zoals ik hem graag zou hebben.
Erop vertrouwend dat Hij alles in orde zal maken,
als ik me overgeef aan zijn wil.
Dat ik redelijk gelukkig mag zijn in dit leven
en voor eeuwig ultiem gelukkig met Hem.
Amen.
woensdag 29 augustus 2007
vrijdag 17 augustus 2007
Voor de klas, JFK en screening
Hallo allemaal,
Weer een week voorbij, waar blijven de dagen. Weer van alles beleeft dus een lang verhaal. Maandagmiddag ging ik samen met Cynthia, Linda en Gea naar de school waar haar oudste dochter op zit en nog een jaartje daar af moet maken. Een stichting in Nederland betaald via mij het schoolgeld voor haar 5 kinderen en de vakantie is hier bijna weer voorbij, dus we moeten het 1 en ander regelen en betalen. Dus op pad.
We moesten haar dochter inschrijven bij het hoofd van de school en schoolgeld betalen, al pratend vroeg hij wat we deden enz. Toen hij hoorde dat we verpleegkundigen waren stonden we een paar minuten later totaal onvoorbereid voor een klas met medische studenten die alweer gestart waren met de studie. Hij wilde dat we ze bemoedigden en dat we ze misschien wat konden leren.
Vorig weekend ook gedaan, we zijn toen bij Mary geweest een ex-patientje van vorig jaar, ze is toen wel 6x geopereerd. Ze had geen bovenlip en geen neustussenschot door een infectie. Ze was hartstikke blij dat ze ons weer zag en alle buurtkinderen met haar.
Hier staan we voor haar "tuin", ze verbouwt rijst.
Weer een week voorbij, waar blijven de dagen. Weer van alles beleeft dus een lang verhaal. Maandagmiddag ging ik samen met Cynthia, Linda en Gea naar de school waar haar oudste dochter op zit en nog een jaartje daar af moet maken. Een stichting in Nederland betaald via mij het schoolgeld voor haar 5 kinderen en de vakantie is hier bijna weer voorbij, dus we moeten het 1 en ander regelen en betalen. Dus op pad.
We moesten haar dochter inschrijven bij het hoofd van de school en schoolgeld betalen, al pratend vroeg hij wat we deden enz. Toen hij hoorde dat we verpleegkundigen waren stonden we een paar minuten later totaal onvoorbereid voor een klas met medische studenten die alweer gestart waren met de studie. Hij wilde dat we ze bemoedigden en dat we ze misschien wat konden leren.
. 
Nou daar sta je dan, alle studenten stonden voor ons op en vroegen in koor hoe het met ons ging. Voor het blok gezet dus, maar we hebben het er goed van afgebracht, ik heb wat verteld over de verpleging en over mezelf en wat voor opleiding en ervaringen ik heb en Linda heeft wat over het lab verteld. Daarna werden we naar een ander klaslokaal gebracht, daar zaten de 2e jaars studenten. Dus weer overnieuw. Ze wilden natuurlijk allemaal graag het schip zien en inmiddels hebben we een plan bedacht om ze uit te nodigen op een ochtend of middag of hele dag en een programma te maken om ze niet alleen het schip te laten zien, maar ook echt iets te leren waar ze wat aan hebben. Een nuttige les of wat dan ook, maar daar moet eerst toestemming voor komen, want dan haal je wel ineens dik 50 mensen aan boord. Dus ik heb het plan ingediend en ik hoor volgende week of we groen licht hebben.
Dat lijkt me echt heel leuk om te doen, zoiets organiseren, artsen vragen om wat te vertellen en uitzoeken bij de school waar behoefte aan is wat betreft een les ofzo.
Maandagochtend zijn we samen met Dr. Steve, de arts waar we nu mee werken, naar een lokaal ziekenhuis geweest. We hoorden vorige week dat ze daar een VVF programme hebben gestart via een Amerikaanse organisatie, er zijn 2 artsen opgeleid in Nigeria ( in een VVF kliniek van een Nederlandse arts, Kees Waaldijk) en ze doen daar sinds februari dit jaar ook VVF operaties.
Super dus, toen we dat hoorden hebben we besloten om een kijkje te gaan nemen. Maandag hadden we een dag de tijd daarvoor dus die hebben we goed benut. De arts opereert daar 2x per week een dag, niet erg veel, maar toch een goed begin, want voorheen was er helemaal niks voor deze vrouwen. We kunnen we nu dus doorverwijzen naar het JFK hospital in Monrovia.
Op zich hebben we een positieve indruk gekregen. Alles is wel enorm verouderd, maar het werkt wel en de verpleegkundige die we spraken wist goed waar ze het over had en was ook opgeleid in Nigeria. De vrouwen hoeven niks te betalen alleen hun moeten ze zorgen voor eigen water en een emmer om op te plassen en zeep en een handdoek, verder wordt alles betaald door die organisatie. Jammer dat we het nu pas hoorden, maar goed. We hebben de arts uitgenodigd om een dag mee te draaien in de OK aan boord met Dr. Steve, maar hij is niet op komen dagen deze week. Misschien komt hij volgende week onverwacht langs, je weet het hier nooit in Afrika. Wij zijn ook gewoon op de bonnefooi gegaan, want we konden alleen maandag even er tussen uit.
We hebben een rondleiding gehad door het ziekenhuis waarvan wat foto's. Interessant!
Dinsdag weer een drukke hectische screeningdag op het dok voor de 3e groep VVF operaties. We hebben 32 vrouwen in kunnen plannen voor de komende 3 weken, dus dat is weer super.
Weer een paar dressceremonies achter de rug deze week en we gaan door met het lesgeven aan de vrouwen over de bevalling enz. 3 x per week proberen we dat tussen de bedrijven door te doen. De vrouwen zijn erg geinterresseerd, we leggen ze uit waardoor ze hun probleem( incontinent) hebben en houden het zo simpel mogelijk door platen te gebruiken en we hebben een onderlichaam waar je een baby uit kunt laten komen zeg maar. Voor veel vrouwen gaan de ogen open als ze zien hoe een vrouwenlichaam er van binnen uitziet en wat nu wat is en hoe het werkt. Het maakt ze een hoop duidelijk en er wordt heel wat afgegiecheld als je uitlegt waar de poopoo ( ontlasting) uitkomt en waar de peepee ( urine) uitkomt en where the man goes in and the baby comes out (waar de man naar binnen gaat en de baby uitkomt.) Heel simpele taal, maar het werkt het beste, de meeste vrouwen zijn ongeschoold en kunnen niet lezen of schrijven, met platen werken gaat het beste. Ik heb het geleerd van een vroedvrouw aan boord.
Dan leggen we nog uit dat ze 6 maanden na de operatie geen mamma,pappa bussiness mogen hebben( sex), omdat dan de hele operatie voor niks is geweest, ook niet small, small zoals ze dat hier zeggen. Gister zei dr. Steve dat als de mannen dat te moeilijk vinden dat de vrouwen hun man dan maar naar het schip moeten sturen, dan zal hij er wel wat aan doen, nou toen lagen de vrouwen helemaal dubbel van het lachen. Die zien dat al helemaal voor zich. De meeste vrouwen hebben geen echtgenoot meer, die heeft hun verstoten nadat ze incontinent werden, maar nu ze 'genezen' zijn hoor je vaak dat ze toch weer snel een man hebben of dat hun man ze weer terug neemt. Ze worden weer geaccepteerd.
Dit weekend ben ik vrij en ga eerst maar eens heerlijk lang uitslapen en dan maar zien wat de dag weer brengt. Het regent nog steeds erg veel en de wegen worden er niet beter op, maar als
het droog is ga ik weer even fietsen met Linda
Vorig weekend ook gedaan, we zijn toen bij Mary geweest een ex-patientje van vorig jaar, ze is toen wel 6x geopereerd. Ze had geen bovenlip en geen neustussenschot door een infectie. Ze was hartstikke blij dat ze ons weer zag en alle buurtkinderen met haar.
Hier staan we voor haar "tuin", ze verbouwt rijst.
Nou, dit was het weer voor deze keer, een lang verhaal, maar korter kan ik het niet maken.
Goed weekend!!!!!!!!
zaterdag 11 augustus 2007
Anastasis in India
Vandaag kregen we het bericht dat de Anastasis in India is aangekomen, dus nu is het echt afgelopen met de "grand old lady", ze zal aldaar worden ontmanteld.
Deze week weer lekker gewerkt, geen gekke dingen gelukkig.
Vandaag is dr. Brian vertrokken, hier op de foto met Clementine,
Clementine is counseler op de afdeling en ik werk veel met haar. We zorgen samen voor de dress ceremonies en kopen de stof voor jurken, en alles wat daarbij komt. Gisteren zijn we even wezen winkelen. Eens even wat anders.
Bij deze wil ik iedereen die geld heeft overgemaakt voor de VVF ladies hartelijk bedanken, we zijn er erg blij mee en hebben het geld nu naast het budget op een aparte rekening gezet om te gebruiken speciaal voor dit doel.
Zondagavond komt dr. Steve weer, hij was hier in juni ook en dinsdag hebben we de 3e screening alweer voor de VVF. We verwachten 50 vrouwen. Deze week hoorden we dat er in een lokaal ziekenhuis ook een VVF programma is gestart, we gaan daar maandag misschien wel even naar toe om te zien of we de vrouwen goed door kunnen verwijzen daarheen. Dat zou geweldig zijn, want we kunnen hier lang niet iedereen helpen en Monrovia is dichterbij dan Sierra Leone. We denken dat het ook een gesponsord programma is, want de operaties schijnen ook gratis te zijn. Ik hoop dat we maandag een kijkje kunnen gaan nemen.
Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest, was ook wel eens weer lekker om ergens anders te eten. We zaten op het strand in zo'n hutje en zagen het helemaal zitten om daar te eten, maar toen kwam de ober vertellen dat ze vandaag niet konden "opereren", de stroom was eraf en ze gingen om 6 uur sluiten. We kregen toen een bon mee om weer terug te komen met 25% korting, dus dat gaan we dan maar een keertje doen. We hebben dus een andere eetgelegenheid opgezocht en zaten daar 5 minuten en toen viel ook daar de stroom uit. Gelukkig duurde dat niet lang, we zagen onszelf alweer naar een andere tent rijden. Het was gezellig, ontspanning voor het weekend, alhoewel ikzelf wel werk dit weekend, niet de hele dag denk ik, maar even ronde doen en wat andere zaken.
Goed weekend allemaal....................
Deze week weer lekker gewerkt, geen gekke dingen gelukkig.
Vandaag is dr. Brian vertrokken, hier op de foto met Clementine,
Clementine is counseler op de afdeling en ik werk veel met haar. We zorgen samen voor de dress ceremonies en kopen de stof voor jurken, en alles wat daarbij komt. Gisteren zijn we even wezen winkelen. Eens even wat anders.
Bij deze wil ik iedereen die geld heeft overgemaakt voor de VVF ladies hartelijk bedanken, we zijn er erg blij mee en hebben het geld nu naast het budget op een aparte rekening gezet om te gebruiken speciaal voor dit doel.
Zondagavond komt dr. Steve weer, hij was hier in juni ook en dinsdag hebben we de 3e screening alweer voor de VVF. We verwachten 50 vrouwen. Deze week hoorden we dat er in een lokaal ziekenhuis ook een VVF programma is gestart, we gaan daar maandag misschien wel even naar toe om te zien of we de vrouwen goed door kunnen verwijzen daarheen. Dat zou geweldig zijn, want we kunnen hier lang niet iedereen helpen en Monrovia is dichterbij dan Sierra Leone. We denken dat het ook een gesponsord programma is, want de operaties schijnen ook gratis te zijn. Ik hoop dat we maandag een kijkje kunnen gaan nemen.
Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest, was ook wel eens weer lekker om ergens anders te eten. We zaten op het strand in zo'n hutje en zagen het helemaal zitten om daar te eten, maar toen kwam de ober vertellen dat ze vandaag niet konden "opereren", de stroom was eraf en ze gingen om 6 uur sluiten. We kregen toen een bon mee om weer terug te komen met 25% korting, dus dat gaan we dan maar een keertje doen. We hebben dus een andere eetgelegenheid opgezocht en zaten daar 5 minuten en toen viel ook daar de stroom uit. Gelukkig duurde dat niet lang, we zagen onszelf alweer naar een andere tent rijden. Het was gezellig, ontspanning voor het weekend, alhoewel ikzelf wel werk dit weekend, niet de hele dag denk ik, maar even ronde doen en wat andere zaken.
Goed weekend allemaal....................
maandag 6 augustus 2007
Augustus
Hallo,
Inmiddels is het alweer 6 augustus, de dagen blijven hier omvliegen, net als thuis.
Collin, de jongen die vorige week zondag is verdronken is naar de USA teruggevlogen en 3 vrienden zijn meegegaan. Zaterdag is hij thuis begraven. We zijn hier goed opgevangen aan boord, de diensten waren gericht op verlies en rouw en waren bemoedigend.
Afgelopen maandag weer een goede screening gehad, er waren weer schrijnende verhalen en gevallen. Wat is er toch enorm veel nood alleen hier al in Liberia. We hebben 5 vrouwen doorgestuurd naar Sierra Leone, waar een VVF kliniek van Mercy Ships zit. We hebben niet genoeg plaats hier en volgende week is er alweer een screening waar weer bijna 50 vrouwen verwacht worden, dus het gaat maar door. Zo door de week komen er ook vrouwen naar het schip met hetzelfde probleem, die sta ik dan te woord en indien mogelijk geef ik ze een kaart voor de laatste screening in oktober. Gelukkig kunnen we vanuit hier mensen doorsturen naar Sierra Leone, ze krijgen dan transport geld mee om erheen te reizen en krijgen na de operatie aldaar weer geld mee om terug te reizen. Volgend jaar is het schip in Sierra Leone, dan wil ik zeker een kijkje gaan nemen in die kliniek.
Het werken gaat nog steeds goed, maar de tijd vliegt moet ik zeggen. We werken lange dagen en volle weken. De weekenden heb je wel nodig om uit te rusten, maar soms komt dat er niet echt van. Afgelopen weekend had ik een afspraak met de zus van 1 van de vertalers van de afdeling. Ik had haar een paar weken terug het schip laten zien en ze had hier gegeten. Ze werkt in een vluchtelingenkamp en toen ik haar vroeg of we daar een keer mochten komen kennismaken vondt ze dat geweldig. Dus een afspraak gemaakt.
Het was een lange rit naar het kamp toe, over een hele slechte hobbelige zandweg vol met gaten door de regen. Maar uiteindelijk kwamen we er toch.
In het kamp hebben 10.000 vluchtelingen gewoond, uit Liberia zelf, maar ook uit Sierra Leone.
De UN heeft het kamp een poos begeleid, maar heeft nu aangegeven dat de mensen door moeten gaan en hun weg weer moeten vinden. Er wonen nu ongeveer nog 5000 mensen.
Geen dokter, geen ziekenhuis, bijna geen eten. Wel een school gelukkig en een moskee en een kerk. De mensen met wie we gepraat hebben durven niet meer terug naar waar ze vandaan komen. Ze voelen zich veilig in het kamp, ook al is het uitzichtloos, wat er daarbuiten op hun wacht kan nog slechter zijn. Er kwamen direct veel mensen naar ons toe met ziektes en oogproblemen en noem maar op. Ik liep daar en dacht bij mezelf, 'was ik maar een dokter', dan zou ik daar m'n kamp opslaan en hulp gaan bieden. Het is allemaal zo schrijnend! Wat daar nog gebeurd is counseling en indien mogelijk doorverwijzen van mensen naar andere organisaties.
We hebben een paar foto's genomen van ziektes die we niet kenden en zullen hier aan boord rond gaan vragen of er iemand is die weet wat het is en misschien kunnen we iets doen, weer die druppel op de gloeiende plaat. Laatst schreef iemand me: "je zal die druppel maar zijn" en daar doe je het allemaal ook voor.
Dit meisje sprong me in de armen en liet me niet meer los, toen we weer weg moesten huilde ze tranen met tuiten. 
Inmiddels is het alweer 6 augustus, de dagen blijven hier omvliegen, net als thuis.
Collin, de jongen die vorige week zondag is verdronken is naar de USA teruggevlogen en 3 vrienden zijn meegegaan. Zaterdag is hij thuis begraven. We zijn hier goed opgevangen aan boord, de diensten waren gericht op verlies en rouw en waren bemoedigend.
Afgelopen maandag weer een goede screening gehad, er waren weer schrijnende verhalen en gevallen. Wat is er toch enorm veel nood alleen hier al in Liberia. We hebben 5 vrouwen doorgestuurd naar Sierra Leone, waar een VVF kliniek van Mercy Ships zit. We hebben niet genoeg plaats hier en volgende week is er alweer een screening waar weer bijna 50 vrouwen verwacht worden, dus het gaat maar door. Zo door de week komen er ook vrouwen naar het schip met hetzelfde probleem, die sta ik dan te woord en indien mogelijk geef ik ze een kaart voor de laatste screening in oktober. Gelukkig kunnen we vanuit hier mensen doorsturen naar Sierra Leone, ze krijgen dan transport geld mee om erheen te reizen en krijgen na de operatie aldaar weer geld mee om terug te reizen. Volgend jaar is het schip in Sierra Leone, dan wil ik zeker een kijkje gaan nemen in die kliniek.
Het werken gaat nog steeds goed, maar de tijd vliegt moet ik zeggen. We werken lange dagen en volle weken. De weekenden heb je wel nodig om uit te rusten, maar soms komt dat er niet echt van. Afgelopen weekend had ik een afspraak met de zus van 1 van de vertalers van de afdeling. Ik had haar een paar weken terug het schip laten zien en ze had hier gegeten. Ze werkt in een vluchtelingenkamp en toen ik haar vroeg of we daar een keer mochten komen kennismaken vondt ze dat geweldig. Dus een afspraak gemaakt.
Het was een lange rit naar het kamp toe, over een hele slechte hobbelige zandweg vol met gaten door de regen. Maar uiteindelijk kwamen we er toch.
In het kamp hebben 10.000 vluchtelingen gewoond, uit Liberia zelf, maar ook uit Sierra Leone.
De UN heeft het kamp een poos begeleid, maar heeft nu aangegeven dat de mensen door moeten gaan en hun weg weer moeten vinden. Er wonen nu ongeveer nog 5000 mensen.
Geen dokter, geen ziekenhuis, bijna geen eten. Wel een school gelukkig en een moskee en een kerk. De mensen met wie we gepraat hebben durven niet meer terug naar waar ze vandaan komen. Ze voelen zich veilig in het kamp, ook al is het uitzichtloos, wat er daarbuiten op hun wacht kan nog slechter zijn. Er kwamen direct veel mensen naar ons toe met ziektes en oogproblemen en noem maar op. Ik liep daar en dacht bij mezelf, 'was ik maar een dokter', dan zou ik daar m'n kamp opslaan en hulp gaan bieden. Het is allemaal zo schrijnend! Wat daar nog gebeurd is counseling en indien mogelijk doorverwijzen van mensen naar andere organisaties.
We hebben een paar foto's genomen van ziektes die we niet kenden en zullen hier aan boord rond gaan vragen of er iemand is die weet wat het is en misschien kunnen we iets doen, weer die druppel op de gloeiende plaat. Laatst schreef iemand me: "je zal die druppel maar zijn" en daar doe je het allemaal ook voor.
Dit meisje sprong me in de armen en liet me niet meer los, toen we weer weg moesten huilde ze tranen met tuiten.
Alle operatieplaatsen tot eind november zijn volgeboekt, dus we moeten nu mensen afwijzen, er is al een lange wachtlijst, niet te bevatten. Voor de oogartsen staan er 400 mensen op de lijst, vandaag stonden er voor de tandartsen 120 mensen in de rij en morgen staan die er weer, ga maar door.
Zondagochtend naar de kerk geweest van Cynthia, een kleine warme kerk in een zeer slechte wijk hier in Monrovia. Er was nu een pastor van het schip mee en nog een paar mensen van het schip. Ze waren zo enorm blij dat er eindelijk mensen van het schip naar hun kerk kwamen. Wat een blijdschap en wat een welkom, iedereen kwam ons een hand of een knuffel geven tijdens een lied wat ze zongen in de dienst om ons welkom te heetten. We waren van over de hele wereld vertegenwoordigd. Californie, Korea, Australie, Zuid Afrika, Hawai en Nederland.
's Middags heb ik even lekker in een luie stoel op het dek gelegen, lekker windje en zonnetje, alhoewel het nog steeds veel regent trouwens. Het is een stuk koeler dan
in het droge seizoen, maar voor onze begrippen een prima temperatuur! Over een paar weken wordt het weer heet.
Zondagochtend naar de kerk geweest van Cynthia, een kleine warme kerk in een zeer slechte wijk hier in Monrovia. Er was nu een pastor van het schip mee en nog een paar mensen van het schip. Ze waren zo enorm blij dat er eindelijk mensen van het schip naar hun kerk kwamen. Wat een blijdschap en wat een welkom, iedereen kwam ons een hand of een knuffel geven tijdens een lied wat ze zongen in de dienst om ons welkom te heetten. We waren van over de hele wereld vertegenwoordigd. Californie, Korea, Australie, Zuid Afrika, Hawai en Nederland.
's Middags heb ik even lekker in een luie stoel op het dek gelegen, lekker windje en zonnetje, alhoewel het nog steeds veel regent trouwens. Het is een stuk koeler dan
in het droge seizoen, maar voor onze begrippen een prima temperatuur! Over een paar weken wordt het weer heet.
zondag 29 juli 2007
Verdriet
Vandaag is er een ongeluk gebeurd. Er is een bemanningslid verdronken aan het strand.
Hij werkte in het team van de tandartsen. Hij was 21 jaar en komt uit de USA.
De stroming is momenteel erg sterk en onberekenbaar doordat we in het regenseizoen zitten. Hij was samen met een vriend en een paar meisjes naar het strand en zijn vriend en hij gingen het water in, waar ze onverwacht werden meegesleurd in een hele sterke stroming.
Zijn vriend kon uit het water komen, maar hij kon dat niet en toen er nog een dikke golf over hun heen kwam, verloor hij de controle en raakte in paniek en is verdronken. Hij is een stukje verderop op een paar rotsen weer aan wal gekomen en ze zijn direct gaan reanimeren en hebben het schip gebeld. Het emergencyteam is er meteen naar toe gegaan, maar het is wel dik 40 minuten rijden. Ondertussen hebben ze hem naar een lokaal ziekenhuis gebracht ( dicht bij het strand), maar het mocht niet baten. Hij heeft het niet overleefd, heeft niet meer gereageerd sinds hij uit het water was.
Iedereen op het schip werd direct geinformeerd over de situatie en we zijn allemaal bij elkaar gekomen om te bidden. Later hoorden we dat hij het niet overleefd had.
Het is allemaal heel onwerkelijk moet ik zeggen, en er komen ook weer zoveel herinneringen terug aan het moment dat me verteld werd dat mijn zus verongelukt was, het is zo'n enorme schok, het dringt eerst gewoon niet tot je door.
Zijn ouders zijn op de hoogte gebracht en we zullen deze week horen hoe het verder zal gaan. Hij is nu in een ziekenhuis in de stad, omdat er hier geen koeling aan boord is en er moeten allemaal zaken geregeld worden via de ambassade enz.
Emotioneel vandaag, we hebben vanavond een dienst gehad en worden goed opgevangen als dat nodig is, iedereen is er enorm van onder de indruk. Het is eerder gebeurd een paar jaar geleden in Sierra Leone, toen is er een echtpaar verdronken ook door de stroming.
Wat ik zelf altijd het moeilijkste vind is dat alles gewoon weer door gaat, terwijl voor de familie van deze jongen de tijd nu gewoon even stilstaat. Het liefst zou ik nu ook even willen stoppen met alles, maar morgen ( maandag) verwachten we weer dik 30 vrouwen voor de VVF screening en er komen heel veel oogpatienten morgen. Alles gaat door, om 7 uur beginnen we al, dus het wordt weer een lange dag.
Laten we hopen en bidden dat we veel vrouwen een operatie aan kunnen bieden. Er is nu een andere arts die vanavond is aangekomen, hij blijft 2 weken. is zeer ervaren in dit soort operaties en lijkt me een heel rustige aardige man, ik heb hem net even ontmoet,ik zal morgen de hele dag met hem samenwerken, maar ook dat zal weer lukken, voor zover dat kan hebben we ons goed voorbereid.
Tot volgende week, of eerder, Mirjam
Hij werkte in het team van de tandartsen. Hij was 21 jaar en komt uit de USA.
De stroming is momenteel erg sterk en onberekenbaar doordat we in het regenseizoen zitten. Hij was samen met een vriend en een paar meisjes naar het strand en zijn vriend en hij gingen het water in, waar ze onverwacht werden meegesleurd in een hele sterke stroming.
Zijn vriend kon uit het water komen, maar hij kon dat niet en toen er nog een dikke golf over hun heen kwam, verloor hij de controle en raakte in paniek en is verdronken. Hij is een stukje verderop op een paar rotsen weer aan wal gekomen en ze zijn direct gaan reanimeren en hebben het schip gebeld. Het emergencyteam is er meteen naar toe gegaan, maar het is wel dik 40 minuten rijden. Ondertussen hebben ze hem naar een lokaal ziekenhuis gebracht ( dicht bij het strand), maar het mocht niet baten. Hij heeft het niet overleefd, heeft niet meer gereageerd sinds hij uit het water was.
Iedereen op het schip werd direct geinformeerd over de situatie en we zijn allemaal bij elkaar gekomen om te bidden. Later hoorden we dat hij het niet overleefd had.
Het is allemaal heel onwerkelijk moet ik zeggen, en er komen ook weer zoveel herinneringen terug aan het moment dat me verteld werd dat mijn zus verongelukt was, het is zo'n enorme schok, het dringt eerst gewoon niet tot je door.
Zijn ouders zijn op de hoogte gebracht en we zullen deze week horen hoe het verder zal gaan. Hij is nu in een ziekenhuis in de stad, omdat er hier geen koeling aan boord is en er moeten allemaal zaken geregeld worden via de ambassade enz.
Emotioneel vandaag, we hebben vanavond een dienst gehad en worden goed opgevangen als dat nodig is, iedereen is er enorm van onder de indruk. Het is eerder gebeurd een paar jaar geleden in Sierra Leone, toen is er een echtpaar verdronken ook door de stroming.
Wat ik zelf altijd het moeilijkste vind is dat alles gewoon weer door gaat, terwijl voor de familie van deze jongen de tijd nu gewoon even stilstaat. Het liefst zou ik nu ook even willen stoppen met alles, maar morgen ( maandag) verwachten we weer dik 30 vrouwen voor de VVF screening en er komen heel veel oogpatienten morgen. Alles gaat door, om 7 uur beginnen we al, dus het wordt weer een lange dag.
Laten we hopen en bidden dat we veel vrouwen een operatie aan kunnen bieden. Er is nu een andere arts die vanavond is aangekomen, hij blijft 2 weken. is zeer ervaren in dit soort operaties en lijkt me een heel rustige aardige man, ik heb hem net even ontmoet,ik zal morgen de hele dag met hem samenwerken, maar ook dat zal weer lukken, voor zover dat kan hebben we ons goed voorbereid.
Tot volgende week, of eerder, Mirjam
maandag 23 juli 2007
OPROEP
Hallo allemaal,
We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende screening op 30 juli, daarna zullen er nog 2 volgen, dit betreft alleen de VVF ladies, degene die deze blogspot regelmatig lezen weten waar ik het over heb, zoniet ( zie ook dress ceremonie 7 juli voor meer info en verhalen voor die datum).
We verwachten tot eind van deze outreach ( eind november) zo'n dikke 100 vrouwen.
Als alles goed gaat zullen de meeste van hun na de operatie een dress ceremonie krijgen, wat inhoudt dat ze een nieuwe outfit krijgen om mee te nemen naar huis en er is groot feest op de afdeling. Ook krijgen ze nieuw ondergoed en oorbellen.
Nu is er bij Mercy Ships een budget voor de aanschaf van stof en het naaien van de jurken, maar heel eerlijk gezegd is dat budget dit jaar niet genoeg. Maar een budget is een budget en ik mag er niet overheen gaan. Deze week gaan we de markt op om stof aan te schaffen en komt de naaier, die een dikke opdracht krijgt dit jaar!
Materiaal en naaier voor 1 nieuwe outfit komt op 20 dollar, dit is nog geen 14 euro per outfit, dit is blouse, rok en grote lap stof voor om het hoofd!
Samen met Clementine, zij is de counselor voor deze vrouwen en samen bereiden we de ceremonies voor, heb ik wat zitten puzzelen om het bedrag toch rond te krijgen en toen kreeg ik dit idee. Ik heb geen flauw idee hoeveel mensen deze blogspot lezen maar wil het volgende doen.
Ik doe een oproep via m'n blogspot voor een bijdrage voor de nieuwe outfit, zodat we de vrouwen kunnen geven wat ze in mijn beleving dubbel en dwars verdienen.
Het is echt een bemoediging voor ze om nieuwe kleren te krijgen en echt helemaal een nieuwe start te maken. De meeste jurken/rokken die ze jaren hebben gedragen zijn verwassen, omdat ze constant nat waren van urine.
Dus bij deze doe ik een oproep aan iedereen die dit leest en een bijdrage zou willen/kunnen leveren om dit over te maken naar het volgende rekeningnummer:
29.51.79.589 t.n.v. M. Oving inzake Mercy Ships, betreft VVF ladies.
Friesland bank Harlingen
Het kan ook naar het rekeningnummer van stichting zendingsvrienden wat de meeste van jullie wel hebben, graag dan wel even erbij vermelden dat het voor de VVF ladies is t.n.v. Mirjam Oving.
Met deze bijdrage maken jullie een verschil voor de vrouwen!!!!!
Alvast hartelijk bedankt, ik hou jullie op de hoogte!!
We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende screening op 30 juli, daarna zullen er nog 2 volgen, dit betreft alleen de VVF ladies, degene die deze blogspot regelmatig lezen weten waar ik het over heb, zoniet ( zie ook dress ceremonie 7 juli voor meer info en verhalen voor die datum).
We verwachten tot eind van deze outreach ( eind november) zo'n dikke 100 vrouwen.
Als alles goed gaat zullen de meeste van hun na de operatie een dress ceremonie krijgen, wat inhoudt dat ze een nieuwe outfit krijgen om mee te nemen naar huis en er is groot feest op de afdeling. Ook krijgen ze nieuw ondergoed en oorbellen.
Nu is er bij Mercy Ships een budget voor de aanschaf van stof en het naaien van de jurken, maar heel eerlijk gezegd is dat budget dit jaar niet genoeg. Maar een budget is een budget en ik mag er niet overheen gaan. Deze week gaan we de markt op om stof aan te schaffen en komt de naaier, die een dikke opdracht krijgt dit jaar!
Materiaal en naaier voor 1 nieuwe outfit komt op 20 dollar, dit is nog geen 14 euro per outfit, dit is blouse, rok en grote lap stof voor om het hoofd!
Samen met Clementine, zij is de counselor voor deze vrouwen en samen bereiden we de ceremonies voor, heb ik wat zitten puzzelen om het bedrag toch rond te krijgen en toen kreeg ik dit idee. Ik heb geen flauw idee hoeveel mensen deze blogspot lezen maar wil het volgende doen.
Ik doe een oproep via m'n blogspot voor een bijdrage voor de nieuwe outfit, zodat we de vrouwen kunnen geven wat ze in mijn beleving dubbel en dwars verdienen.
Het is echt een bemoediging voor ze om nieuwe kleren te krijgen en echt helemaal een nieuwe start te maken. De meeste jurken/rokken die ze jaren hebben gedragen zijn verwassen, omdat ze constant nat waren van urine.
Dus bij deze doe ik een oproep aan iedereen die dit leest en een bijdrage zou willen/kunnen leveren om dit over te maken naar het volgende rekeningnummer:
29.51.79.589 t.n.v. M. Oving inzake Mercy Ships, betreft VVF ladies.
Friesland bank Harlingen
Het kan ook naar het rekeningnummer van stichting zendingsvrienden wat de meeste van jullie wel hebben, graag dan wel even erbij vermelden dat het voor de VVF ladies is t.n.v. Mirjam Oving.
Met deze bijdrage maken jullie een verschil voor de vrouwen!!!!!
Alvast hartelijk bedankt, ik hou jullie op de hoogte!!
zaterdag 21 juli 2007
Avonturen in de avonduren!
Deze week weer lekker gewerkt en veel kunnen doen, ik kom er goed in. Het werk is afwisselend en uitdagend en indrukwekkend als je meer met de vrouwen kunt praten, ook heel verdrietig soms, ik krijg steeds meer respect voor deze vrouwen, wat moeten die een sterke wil hebben om te leven en door te gaan.
Buiten het werk om gebeurt er ook nog wel eens wat, zoals vrijdagavond.
Kate ging weg, ze was hier een jaar geweest en we konden het goed met elkaar vinden dus ik had aangeboden om haar weg te brengen naar het vliegveld. Samen met een paar 'bonedocters' en een collega dus op pad. Het zat wat tegen in het verkeer maar na 2 uren rijden waren we op het vliegveld. Daar bleek dat vlucht nog meer vertraging had gekregen dan dat ie al had.
Kate en de bonedocters gingen de vertrekhal binnen en moesten daar dus wachten.
Wij moesten ook weer 2 nieuwe bonedocters ophalen en nog een nieuwe verpleegkundige, dus dat werd wachten!!!! Het was half 7 en de vlucht zou om 8 uur komen, maar dat werd uiteindelijk 20 voor 10.
Maar goed, we zijn op het stoepje gaan zitten voor het vliegveld en zaten wat te praten, het duurde niet lang of we hadden wat jongelui om ons heen waar we mee aan de praat raakten en een vrouw waar we pinda's van kochten. We praten wat en zaten toen ineens met elkaar te zingen, de jongens wilden ons allemaal Liberiaanse liedjes leren en de tijd vloog om. Ze waren ook christenen en hadden veel liedjes. Iedereen begon mee te doen en voor we het wisten stond er een aardig grote groep om ons heen te zingen en te dansen. Heel gezellig en ook mooi, want op die manier konden we ook laten weten en zien dat God van ons mensen houdt.
1 van de teksten van de liedjes was: I am over my situation, my problems are under my feet, when Jezus lifts me up I will rise, I will rise for evermore............ en I have a big Goddo, he is always by my side.............. en great things he has done, greater things he will do, unto God be the Glory, great things he has done.........Het zijn allemaal teksten die tijdens de oorlog door de mensen gemaakt zijn. Ik heb een nederlands liedje gezongen, maar dat boeide ze niet zo, na een paar regels gingen ze weer op hun eigen tekst over. Daarna gingen ze bidden voor de dokters die zouden komen en hebben wij voor hun gebeden. We hebben eigenlijk een onverwacht heerlijke avond gehad daar op het stoepje voor het vliegveld en de tijd vloog om, we hadden mazzel dat het droog was die avond. Om 20 over 10 reden we richting Monrovia en we waren om half 12 aan boord. De rit was lang en donker, je ziet echt bijna niks, gelukkig scheen de maan een beetje. Het was voor mij de 1e keer in het donker, de bonedocter vroeg me waarom ik zo langzaam reed ( 60 km/uur), ik heb gezegd voor de veiligheid, er zitten onverwachts diepe kuilen in de weg, zeker als je de weg voor het eerst rijdt weet je niet waar de kuilen zitten, 'k heb maar niet gezegd dat het voor de 1e keer was, dat heb ik vandaag gedaan. Maar we zijn veilig aangekomen.
De vrouw die de pinda's verkocht bleek volgens ons cataract te hebben en we hebben haar de naam van een kliniek gegeven waar de oogartsen wekelijks komen, als het inderdaad is wat wij denken dan kan ze geopereerd worden aan haar oog. Ze heeft 7 kinderen en haar man is blind, zij verdiend dus de kost met verkopen van pinda's op het vliegveld en kan eigenlijk geen dag missen wat betreft inkomsten. We hebben haar geld gegeven voor een taxi naar de stad, want anders is het gewoon te kostbaar voor haar om te komen. Alles uitgelegd wie we zijn en wat we doen. Ik hoop dat ze komt, ze zal ons bellen als ze naar het schip komt.
Verder regent het nog steeds heel erg veel, dus ik heb niet echt het gevoel dat het al juli is,de temperatuur is lekker op het moment, net als een zomeravond in Nederland.
De Anastasis is nog steeds onderweg naar India, ze zijn in de haven van Kaapstad geweest en varen nu aan 1 stuk door.
Nou, dit was het weer voor deze keer.
Buiten het werk om gebeurt er ook nog wel eens wat, zoals vrijdagavond.
Kate ging weg, ze was hier een jaar geweest en we konden het goed met elkaar vinden dus ik had aangeboden om haar weg te brengen naar het vliegveld. Samen met een paar 'bonedocters' en een collega dus op pad. Het zat wat tegen in het verkeer maar na 2 uren rijden waren we op het vliegveld. Daar bleek dat vlucht nog meer vertraging had gekregen dan dat ie al had.
Kate en de bonedocters gingen de vertrekhal binnen en moesten daar dus wachten.
Wij moesten ook weer 2 nieuwe bonedocters ophalen en nog een nieuwe verpleegkundige, dus dat werd wachten!!!! Het was half 7 en de vlucht zou om 8 uur komen, maar dat werd uiteindelijk 20 voor 10.
Maar goed, we zijn op het stoepje gaan zitten voor het vliegveld en zaten wat te praten, het duurde niet lang of we hadden wat jongelui om ons heen waar we mee aan de praat raakten en een vrouw waar we pinda's van kochten. We praten wat en zaten toen ineens met elkaar te zingen, de jongens wilden ons allemaal Liberiaanse liedjes leren en de tijd vloog om. Ze waren ook christenen en hadden veel liedjes. Iedereen begon mee te doen en voor we het wisten stond er een aardig grote groep om ons heen te zingen en te dansen. Heel gezellig en ook mooi, want op die manier konden we ook laten weten en zien dat God van ons mensen houdt.
1 van de teksten van de liedjes was: I am over my situation, my problems are under my feet, when Jezus lifts me up I will rise, I will rise for evermore............ en I have a big Goddo, he is always by my side.............. en great things he has done, greater things he will do, unto God be the Glory, great things he has done.........Het zijn allemaal teksten die tijdens de oorlog door de mensen gemaakt zijn. Ik heb een nederlands liedje gezongen, maar dat boeide ze niet zo, na een paar regels gingen ze weer op hun eigen tekst over. Daarna gingen ze bidden voor de dokters die zouden komen en hebben wij voor hun gebeden. We hebben eigenlijk een onverwacht heerlijke avond gehad daar op het stoepje voor het vliegveld en de tijd vloog om, we hadden mazzel dat het droog was die avond. Om 20 over 10 reden we richting Monrovia en we waren om half 12 aan boord. De rit was lang en donker, je ziet echt bijna niks, gelukkig scheen de maan een beetje. Het was voor mij de 1e keer in het donker, de bonedocter vroeg me waarom ik zo langzaam reed ( 60 km/uur), ik heb gezegd voor de veiligheid, er zitten onverwachts diepe kuilen in de weg, zeker als je de weg voor het eerst rijdt weet je niet waar de kuilen zitten, 'k heb maar niet gezegd dat het voor de 1e keer was, dat heb ik vandaag gedaan. Maar we zijn veilig aangekomen.
De vrouw die de pinda's verkocht bleek volgens ons cataract te hebben en we hebben haar de naam van een kliniek gegeven waar de oogartsen wekelijks komen, als het inderdaad is wat wij denken dan kan ze geopereerd worden aan haar oog. Ze heeft 7 kinderen en haar man is blind, zij verdiend dus de kost met verkopen van pinda's op het vliegveld en kan eigenlijk geen dag missen wat betreft inkomsten. We hebben haar geld gegeven voor een taxi naar de stad, want anders is het gewoon te kostbaar voor haar om te komen. Alles uitgelegd wie we zijn en wat we doen. Ik hoop dat ze komt, ze zal ons bellen als ze naar het schip komt.
Verder regent het nog steeds heel erg veel, dus ik heb niet echt het gevoel dat het al juli is,de temperatuur is lekker op het moment, net als een zomeravond in Nederland.
De Anastasis is nog steeds onderweg naar India, ze zijn in de haven van Kaapstad geweest en varen nu aan 1 stuk door.
Nou, dit was het weer voor deze keer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
