Weer veel gebeurd

Hallo allemaal, daar ben ik weer even. Sinds vorige week maandag is weer veel gebeurd en gewerkt. De vroedvrouwen die we in opleiding hebben voor de VVF zorg zijn heel enthousiast en ze leren veel. Ze hebben allemaal een paar operaties bij kunnen wonen en werken nu mee op de afdeling.

Deze week is alweer hun laatste week, helaas geen operaties deze week van de VVF, want de arts die zou komen, is dus niet gekomen, dit wegens oponthoudt van hemzelf en het niet in orde hebben van de papieren en registratie in Liberia. Hij zou voor iemand invallen die wegens een sterfgeval in de familie was uitgevallen, maar helaas was de communicatie moeilijk, omdat hij dan weer in Sudan is en dan weer in London of in Nigeria. Dus niet gelukt.
We hadden er wel op gerekend en dus waren er voor deze week nog 8 vrouwen ingeroosterd.
Gelukkig is er een goede oplossing gekomen, we laten ze allemaal komen en dan worden deze vrouwen eind van de week naar Sierra Leone gebracht naar de VVF kliniek van Mercy Ships aldaar. Gelukkig maar, ik zag er al als een berg tegenop om ze te vertellen dat de operatie niet doorgaat. Moet je je indenken, ze lopen al jaren met de incontinentie, ebben eindelijk een screening gehad en een kaart voor operatie bemachtigd en dan gaat het niet door.
De vrouwen die ik het vandaag uitgelegd hebben vinden het een goede oplossing, zolang ze maar van hun probleem afgeholpen gaan worden. Wij zouden allerlei bezwaren maken als zoiets gebeurd, maar zij laten het over hun heen komen en vinden alles best.
Volgende week komt er nog een groep van 27 vrouwen naar het dok terug, deze vrouwen waren gescreend op 16 oktober, maar we konden hun niet meer inplannen. Voor deze vrouwen bedenken we ook een plan om ze in een paar groepen naar Sierra Leone te gaan brengen. Nog heel wat te organiseren dus, maar het gaat vast goed komen.

Op de foto met Musu, zij heeft al heel wat keren voor me vertaald en ze kon vorige week ook mee in de operatiekamer om voor het eerst in haar leven een operatie te zien. Helemaal goed natuurlijk en erg interessant!

Vorige week is een deel van de Nederlandse bemanning op de foto gezet, ze waren er lang niet allemaal, moeilijk om alle Nederlanders op een bepaald tijdstip naar buiten te krijgen voor een foto.

Na een drukke werkweek, weer even lekker op pad geweest in het weekend, even wat anders doen. Zaterdagochtend met Agnes bij Amy op bezoek geweest, in 2005 heeft ze een paar weken op de afdeling gelegen en sindsdien hebben we wat mailcontact gehouden. Amy is 16 jaar en was aan haar handen geopereerd, de middel-, ringvinger en pink waren aan beide handen aan elkaar gegroeid en nu zijn ze van elkaar af en kan ze alle vingers weer goed gebruiken. Ze is dit jaar nog een keer geopereerd en we hadden beloofd bij haar thuis op bezoek te komen.
Ze had voor ons gekookt en zo zaten we om 11 uur ’s ochtends al aan de rijst met spicie kruiden en een of andere vrucht erdoor en ze had een visje gebakken. Was erg lekker, daarna sinaasappels en bananen eten. Ze had alles voor ons klaarstaan en was zo trots en blij dat we er waren. We hadden helaas niet veel tijd, omdat ze verder weg woonde dan we dachten, dus proberen we nog een keer te gaan, dan kan ze ons de buurt wat laten zien en de markt.
’s Middags hadden we een auto uitgeboekt en zijn we met 7 Nederlanders het land in gegaan.
Ze hadden mij als driver ingeschakeld. We zijn zomaar ergens heengereden en toen een pad linksaf genomen, prachtige natuur en we kwamen langs een paar kleine dorpjes waar de kinderen met de auto meerenden en riepen, Mercy Ships, Mercy Ships!!!!!. We zijn in 2 dorpjes uitgestapt, in het laatste dorpje kregen we een rondleiding en moesten we de kerk en de school bekijken. De pastor die ons rondleidde zei dat hij mij wel eerder daar gezien had, maar ik was er van overtuigd dat ik daar nog nooit geweest was. Tot we bij de school kwamen, toen zag ik het ineens, ik ben daar in 2005 ook een dag geweest, maar er was veel veranderd, de kerk die er nu stond daar waren ze toen net mee aan het bouwen en dus had het hele dorp een andere aanblik.
Had de pastor het toch goed onthouden.
Het was een gezellige ontspannen middag zo even met een stel Nederlanders op pad, dan zie je weer eens wat anders van het land, Liberia is mooi en groen. De dorpjes zijn gemoedelijk, daar zou ik best kunnen wonen denk ik. Maar wees niet bang, dat zal niet gebeuren.
Ik kom weer terug…………………

Zondag zou ik op het schip blijven, moest toch ook ronde lopen op de afdeling, maar toen was er een driver ziek geworden en werd me gevraagd of ik wilde rijden naar een kerk. Ook een flink eind het land in, wat een belevenis. Ik reed achter Oebele aan en volgde zijn sporen van het rijden, want die weg was best kapot na al de regen. Daar rijden we dan, keihard door de plassen.................. dit keer zit ik achter het stuur........

Het was echt een prachtig klein dorpje waar we heen gingen, Cheesmansburg heet het. Toen we uit de auto stapten kwam er zo’n rust over ons heen, het was helemaal stil, alleen de natuur, heerlijk om te luisteren. Toen hoorden we een paar vrouwen heel mooi zingen, die waren alvast aan het oefenen voor het koor in de kerk. Prachtig mooi.
De kerkdienst zelf was wat moeilijk te volgen, maar het was goed om daar te zijn.
Inmiddels draait de week alweer en moet er veel geregeld worden, maar het werkt lekker op het moment en dat is goed.
De groeten en tot blogs, Mirjam

HALLELUJAH CHORUS

Het was in 1 woord geweldig gisteravond met het koor. Om half 5 stonden ze al te wachten bij de gate naar het dok in een busje met veel te veel personen erin en een volgepropte taxi. Totaal 30 mensen. Henrietta die op de afdeling werkt als vertaalster en ik hebben ze opgehaald en ook wij werden nog in de auto's erbij gepropt, toen met z'n allen naar het schip gereden.

Daar aangekomen, alles uitladen, ze zagen er prachtig uit allemaal en waren enorm enthousiast om nu eindelijk bij ons te komen zingen en het schip te zien.

Eerst natuurlijk een foto voor het schip en toen allemaal door de security naar binnen.

In de eetzaal waren tafels gedekt en eerst hebben we met elkaar gegeten. Na het eten in groepjes van 5 een tour over het hele schip gegeven wat enorm gewaardeerd werd. De meeste mensen waren nog nooit aan boord van een schip geweest, ze verbazen zich erover dat zo'n groot schip op het water blijft drijven en dan alles wat aan boord is. Ze stappen even de westerse wereld in, zo wordt het vaak ervaren.

Toen de instrumenten en geluid testen , foto's maken voor de Liberiaanse vlag en om 7 uur begon de dienst.

Eerst zaten er niet zoveel mensen in de zaal, maar toen het koor eenmaal aan het zingen was liep de zaal steeds voller. Het wordt ook altijd uitgezonden op alle schermen in het schip zeg maar, dus de crew werd enthousiast. Het eerste nummer was om kippevel van te krijgen en zo ging het meer dan een uur door. Veel Afrikaanse liederen, de Ghanese bemanning aan boord stond te dansen en te zingen, want het waren veel liedjes uit hun land. Wat een stemmen zeg, geen microfoon, alleen voor de solozanger!

Ik heb geprobeerd om een filmpje op de blogspot te zetten, maar helaas lukt dat niet. Het is haast niet over te brengen in woorden hoe machtig mooi dit was. Bijzonder was ook dat de schip pastor spontaan een collecte wilde houden voor het koor na afloop ( dat gebeurt anders nooit en er werd gul gegeven)

Ik heb wel vaker koren gehoord, maar zoals dit..............super. Jullie hadden er allemaal even bij moeten zijn. Deze groep mensen zong diep vanuit hun hart en hun geloof en dat kwam er helemaal uit, het raakte iedereen die in de zaal zat.

Na afloop waren de bedankjes niet van de lucht, er werd nog even doorgespeeld en voor we het wisten waren me met een groep aan het dansen met het koor.

Na afloop nog wat gedronken en daarna hebben we het koor uitgeleide gedaan.

Toen ik in bed lag hoorde ik ze nog zingen.

Vandaag begonnen aan de training van 3 midwives( verloskundigen) uit het binnenland. Zij werken daar in een ziekenhuis op de kraamafdeling en kunnen dus ook een hele belangrijke rol spelen in het voorkomen van een VVF. Een paar keer per jaar komt daar een VVF chirurg en hebben ze dus dan de zorg voor de vrouwen. Vandaar dat ze nu de komende 2 weken een programma volgen hier aan boord om te leren hoe de nazorg is en wat ze juist wel en juist niet moeten doen. Ook kunnen ze meekijken met de operaties. Ik kreeg om half 8 vanochtend al bericht dat ze op het dok waren. We hadden om 10 uur afgesproken, maar ze waren gister laat aangekomen in Monrovia en hadden hier een slaapplaats ver van het schip. Vanochtend waren ze dus al supervroeg opgestaan om op tijd te komen, want ze hadden geen idee hoever het naar het schip is. Het was vechten om een taxi zeiden ze, maar daar waren ze dus al om half 8.

Toen zijn we gelijk maar begonnen, eerst maar ontbijt aangeboden, want ze hadden nog niks gehad. Daarna eerst een tour over het schip, ook zij waren nog nooit op een schip geweest en hadden dezelfde verbazing als het koor, hoe is het mogelijk dat zo'n groot schip blijft drijven op het water?????????

De hele ochtend orientatie met ze gedaan en doorgesproken welke verwachtingen ze hebben van deze training en het programma doorgenomen een test gedaan om te checken hoeveel ze al weten van de VVF verzorging en een les gegeven. Had ik ook allemaal nog nooit gedaan, maar voor alles is een 1e keer merk ik hier steeds weer. Ze zijn erg enthousiast en leergierig, ze willen zo graag leren en dan zelf weer hun kennis overdragen en zo hoort het ook te zijn. Morgen komen ze weer en gaan ze meewerken op de afdeling. Het zijn gezellige enthousiaste vrouwen, dus dat gaat wel goedkomen de komende 2 weken. Wie weet kan ik ze nog eens bezoeken in hun ziekenhuis.

Nou alweer een heel verhaal van 2 dagen, ik stop er weer mee, moet nog heel wat mailtjes beantwoorden.

WARM!!!!!!

Het wordt warm in Liberia, vandaar een hoedje gekregen (wees niet bang, ik zal het niet te vaak dragen, is namenlijk een zware hoed) en weer eens even lekker gezwommen in de zee. Dit na een weer zeer intensieve week ( 2 weken alweer).
Soms beslaat de camera gewoon, zo warm is het dan als je van binnen naar buiten loopt!
Vorige week nog gewerkt op de ward en voorbereidingen getroffen voor de laatste VVF screening hier in Liberi

a. Dat was deze week dinsdag. Voor mij nu de 4e keer om te organiseren en gelukkig ging het goed. We hadden een goed team van verpleegkundigen en vertalers en de dag verliep goed. Weer veel indrukwekkende verhalen en onderzoeken gezien en gehoord.

Veel vrouwen die verkracht waren dit keer, wat een trieste verhalen en wat een beschadigde vrouwen. Er zijn dik 40 vrouwen gezien, waarvan er 7 geen VVF hadden, maar iets anders, 1 vrouw was gewoon te ziek om geopereerd te worden en die hebben we doorgestuurd naar een kliniek van Artsen zonder Grenzen met haar familie. Deze vrouw was helemaal getraumatiseerd, al sinds een jaar lang, het verhaal was onsamenhangend, maar het kwam er op neer dat een man,( of mannen) hadden geprobeerd met hun handen de baarmoeder eruit te trekken. Daar wordt je dan helemaal stil van, hoe is het toch mogelijk, wat een gruwelijke dingen gebeuren er toch op de wereld.

Woensdag begonnen met de operaties, pittig, want deze week en volgende week zijn er veel vrouwen ingepland die voor de 2e of 3e keer terugkomen, omdat het in 1x niet geopereerd kon worden en ze na die tijd nog urine lekten. Spannend voor de vrouwen, we kennen elkaar nu, dus dat werkt ook weer anders. Ze zijn blij om ons weer te zien. Tot nu toe 1 operatie niet goed geslaagd, ze is erg ziek op het moment, heeft waarschijnlijk een tropische ziekte, wat nu getest wordt. Het is me wat. Een andere vrouw kwam terug op het dok, omdat ze weer lekte. Toen ze op het schip was en wachtte op onderzoek kreeg ze koude rillingen en hoge koorts, nu blijkt ze een nierontsteking te hebben. Het kwam dus heel goed uit dat ze net op het schip was( toeval?.........., ik denk het niet), we hebben haar direct opgenomen en zijn aan het behandelen. Zo blijft het een komen en gaan van vrouwen, die vragen hebben en zich zorgen maken enz.

We konden van die 40 vrouwen maar 8 nog in het operatieschema zetten, omdat er al zoveel "oude"patienten ingepland staan. Dit keer kunnen er 2 per dag geopereerd worden, vanwege de ruimte met de bedden op de ward. Er zijn ook nog andere operaties gaande en we hebben dan te weinig bedden. We hebben nu dus een terugkomplan voor de vrouwen op het dok op 8 november en moeten dan een plan klaar hebben om de vrouwen uit te leggen wat er gaat gebeuren. 28 Vrouwen zullen naar Siërra Leone gaan, en waarschijnlijk gaan we ze zelf brengen van hieruit, maar hoe en wat dat moeten we nog uitvogelen. Ze worden dan bij de grens opgehaald door een busje van de VVFkliniek in Freetown ( ook van Mercy Ships).

Komende week komen er 3 verpleegkundigen vanuit een ziekenhuis in het binnenland waar ze ook wel VVF doen. Ze komen voor training en opleiding, daar is een programma voor en na 2 weken kunnen ze dan een certificaat krijgen als ze de testen goed maken enz.

Dus weer een uitdaging, ik heb ze 2 weken gekoppeld aan nurses op de ward en moet zelf verder alles begeleiden en introduceren en uitleggen. Maandagochtend om 10 uur komen ze.

Het gaan nog een paar drukke weken worden, dus vandaar dat ik nu maar weer even wat op de blogspot zet, kom er denk ik niet zo snel meer aan toe.

Vrijdagmiddag vrij genomen, omdat dat nu nog even kon. Samen met Agnes op de fiets gestapt naar een tailor( naaier) en we zijn op visite geweest bij Joyce, ze is een maand geleden oma geworden en haar dochter had ik een keer rondgeleid op het schip, dus we moesten de baby komen bekijken.

Was heel leuk en gezellig, we hadden een dikke ananas meegenomen waar ze hartstikke blij mee waren. Trost op hun kleinkind en op hun woninkje werden waar we direct naar binnen werden geloodst, nog helemaal bezweet van het fietsen, direct de baby in de armen en een ander kleinkind van 7 maanden. De generator draaide buiten en de tv stond aan met een video met Afrikaanse gospel. Voor ons werden blikjes koud drinken gekocht op straat en daar zaten we dan. De tijd vloog om en dus maar weer terug naar het schip.

Er gebeurd zoveel, het is gewoon teveel om allemaal op te schrijven, maar dan heb ik ook nog wat te vertellen als ik weer thuiskom volgend jaar en ik moet ook wat voor m'n nieuwsbrieven bewaren. Je merkt dat we tegen het eind van de outreach komen, veel mensen zijn moe en uitgeblust, dus we proberen de moed er wat in te houden, wat aardig lukt moet ik zeggen.

We zijn vaak met een fijne groep mensen in onze vrije tijd en kunnen elkaar bemoedigen en we hebben ook veel lol.

Zondagavond heb ik een koor uitgenodigd hier uit een kerk in Monrovia, is al een poosje terug gepland, maar nu is het dan zover. Henrietta 1 van de vertalers op de afdeling zingt in dat koor. Een koor van 28 personen komt hier in de zondagavonddienst zingen. Ik heb een paar vrijwilligers gevonden om te helpen en we hebben toestemming dat ze hier eerst eten, dan een rondleiding op het schip en dan inzingen en de dienst. Wordt vast weer prachtig.
Ik weet niet of het lukt, maar als het lukt zet ik een filmpje op de blog met zang, maar de laatste paar keren lukte het helemaal niet meer met de filmpjes en er gaat veel tijd in zitten, maar wie weet.

Nou, dit was het eerst weer even, er komen een paar drukke volle weken aan, maar dan gaan we aftellen en afbouwen naar onze sail naar Gran Canaria.

Goed weekend allemaal.

Hoogste tijd voor weer wat nieuws

Tjonge, jonge, al weer een week om van oktober. In mei vroeg iemand zich af hoelang ik het vol zou houden om de blogspot goed bij te houden. Nou je ziet het, er gaat steeds meer tijd tussen zitten, maar ik blijf schrijven hoor, alleen wat minder vaak.

Maar goed hier ben ik dan weer even met wat belevenissen enzo. Nog dik 8 weken en dan varen we weer weg van Monrovia, er staan nog heel wat operaties gepland tot 16 november en dan afbouwen en de ward inpakken zeg maar.

Ik werk nog steeds op de ward, wat erg gezellig is, toch een stuk ontspannener dan VVF coördinator moet ik zeggen. Weer een mooie kerkdienst gehad op de afdeling, de zaal zat proppievol en wie dat kon stond te dansen tijdens het zingen. Ook de kinderen doen dapper mee. Zondag moest ik voor een paar kinderen zorgen, er zijn er veel met brandwonden aan handen en voeten en hoofd, die ten gevolge daarvan contracturen hebben.

Het kind groeit door, maar de verbrande huid niet waardoor hand of voet niet meegroeit en kromtrekt zeg maar. Wat gebeuren er hier nog veel ongelukken door heet water of hete olie. Maar als je ook ziet hoe er gekookt wordt zie je het ook zo gebeuren.

Alles is laag bij de grond en staat wiebellig, dus als een kind er tegen aan loopt is het leed zo geschied met alle gevolgen van dien. De kinderen zijn stuk voor stuk om op te vreten en ik geniet er best van, is weer even wat anders dan allemaal vrouwen. De vaders of moeders zijn meestal mee, dus de bedbezetting is dubbel. Ze slapen bij het kind in bed, of gaan op een matras onder het bed slapen.

Ik mis de Anastasis wel hoor en ik hoor dat van meer mensen. De afdeling is nu dan wel een stuk groter, maar net als in ziekenhuizen thuis is groter niet altijd gezelliger helaas. Maar we kunnen nu wel meer mensen helpen en daar gaat het om. Maar toch ik blijf er nog even over doorgaan, dit schip is toch ongezelliger, en we missen het dek met zwembadje ook best wel, even afkoelen na je werk is er niet meer bij. Ook kom je gewoon minder mensen tegen in de gangen, je kunt je soms niet voorstellen dat er meer dan 400 mensen aan boord wonen en werken. Zo dat moest er even uit. Maar goed, ik probeer buiten het werk om, waar ik nog steeds van kan genieten, ook veel van het schip af te gaan, het land in en mensen opzoeken.

Vorige week samen met Agnes bij 1 van de vertaalsters op bezoek geweest, was erg gezellig.

Samen met man en kinderen en moeder ( oma) woont ze in een junction buiten de stad. Redlight heet het daar ( niet te verwarren met "redlight"in Amsterdam).

Er staat daar een groot gebouw waar ze de vis koelen en er wordt dan ook flink gehandeld in vis. ( eens een dochter van een visserman, altijd een...............) We hebben dan ook een heel lekker visje gegeten bij Marie, die ze op een vuurtje van kolen had gebakken, met plantaan ( gebakken banaan) Was lekker, maar kan toch niet tippen aan de gebakken tongetjes die m'n vader altijd klaarmaakte...............

Oma zat voor het huis op een stoel en is niet van haar plek weggeweest, ze had reumatiek, komt hier dus ook voor.
s Middags een flinke regenbui gehad en daarna een stuk gewandeld met Marie door de omgeving, op pad naar een weeshuis waar een nicht van haar werkt.

'Onderweg kwamen we langs een hutje waar Sarah ( een VVF patient) in bleek te wonen. Ze is tijdelijk bij haar zus, want ze komt nog een keer terug naar het schip voor controle en woont niet in de buurt. Ze was helemaal blij dat ze me weer zag en omgekeerd was het ook een grote verrassing. Meteen werd er een bankje neergezet en werden we omringd door de buren, je bent dan gewoon even een bezienswaardigheid en dat voelt soms wel vreemd hoor. Kinderen willen je even aanraken en aan je haar voelen. Oh......., zeggen ze dan helemaal verrast:" it is soft!!!!!!!"

In het weeshuis werden we hartelijk ontvangen door een grote groep kinderen, spontaan werd er een welkomstlied ingezet, ik stond gewoon te huilen daar, zo ontroerend, zo recht uit het hart en met volle borst stonden ze voor ons te zingen. Dat kun je nooit overbrengen als je er niet bij bent geweest. We gaan er nog een keer heen, want Marie haar nicht was er niet en Marie gaat nog een keer voor ons koken, palmnoten met rijst of zoiets. Dus maar weer een keer wat plannen.

Verder dus veel aan het werk, het weer wordt een stuk beter en dat is heerlijk, het is nog niet zo superheet gelukkig, maar dat komt ook doordat we aan zee zitten. Er is hier altijd een lekker briesje, in de stad is het wel heet als je daar komt. Zaterdag ben ik nog aan het fietsen geweest met Agnes en dan voel je hoe warm het is zeg. 'Even' naar de stad, enorm wat een drukte op zaterdag, het is ook overal hetzelfde wat dat betreft, op zaterdag moet iedereen schijnbaar de stad in. Wat een druk verkeer en een stank op straat, veel stof en rook, brrrrrr dan ben je wel blij als je de zeebries weer ruikt en voelt.'

Nou we gaan weer een nieuwe week in, maar weer zien wat die gaat brengen.

De groeten allemaal en oant sjen!

Op de ward en het land in

Daar ben ik weer even, na een dikke week gewerkt te hebben op de ward.

De 4 nachtdiensten zijn omgevlogen alhoewel je wel lange nachten draait, zo'n 10,5 uur. Het slapen overdag ging prima, maar het terugschakelen naar de dag valt wat tegen, maar dat komt ook wel weer goed.

Vrijdagochtend uit de nachtdienst de laatste VVF vrouwen weggebracht, waaronder een meisje van 17 wat inmiddels 2 x geopereerd is. Ze wonen ver van het schip vandaan en vroegen me of ik ze een eindje weg wilde brengen zodat ze vanaf dat punt in 1x een taxi naar de bush konden nemen. Die junction heet Redlight, het is daar enorm druk en er is veel markt. Er is daar een soort van taxistandplaats waar iedereen over kan stappen naar een volgende taxi in een andere richting. Deze vrouwen hadden vele weken op de afdeling gelegen, omdat ze geinfecteerde wonden hadden en dat moet hier echt helemaal genezen zijn voordat je ze naar huis kunt sturen zeker als ze in de bush wonen. Een van hun 'Mary' was heel lang niet thuis geweest, ze was door haar eigen familie verstoten vanwege haar incontinentieprobleem. Ze was in juni geopereerd en moest toen nog een keer geopereerd worden in augustus. Tussendoor kon ze wel naar huis, maar niemand die haar thuis wilde hebben, omdat ze nog lekte, dat is toch zo triest als je dat hoort. Toen heeft de vrouw die naast haar lag aangeboden om haar zolang in huis te nemen. Daar zijn we laatst ook nog even op bezoek geweest. Maar goed nu is Mary dus echt weer terug naar "huis". Ik vroeg haar naar wie ze nu toe zou gaan, ik ga naar mijn mensen zei ze. Waar haar moeder was wist ze niet, ergens in de bush..................

Ze had op de afdeling een vriendin gevonden in het meisje dat naast haar lag en samen hebben ze heel wat afgegiecheld. Maar het gaat je wel aan het hart om ze dan zo over te zetten in een taxi, de bush weer in. Ik hoop en bid dat ze weer een leven op kan bouwen daar. Ze is nu wel droog, dus daar is ze heel erg blij mee en ze zorgt goed voor zichzelf.

Hier aan boord blijft het een komen en gaan van mensen die voor een paar weken/maanden komen. Ons buurschip, dat op z'n kant lag komt overeind! Ze zijn bezig om lucht te pompen in de ruimen en zo willen ze proberen het schip er weg te halen.

Vrijdagavond meegeweest naar de vertoning van de Jezus film. 3 Avonden per week gaan er mensen op pad om deze film te vertonen. Er aan dan lokale pastors mee die in kerken rondom de wijk zeg maar werken en dus mensen op kunnen vangen die door de film geraakt zijn.

Het was een hele belevenis, door een nauw modderig straatje met kraampjes en krotjes kwamen we op een soort plein waar ze druk aan het voetbalen waren. Met behulp van een generator wordt de film vertoond op de scherm wat aan de landrovers vast wordt gemaakt. Ineens stromen de mensen dan toe, er waren wel een paar honderd. Heel veel kinderen, maar ook veel jongens die het voetballen toch maar staakten en mee gingen kijken.

Het was rumoerig tijdens de film, iedereen praatte met elkaar over wat ze zagen gebeuren. We zaten in het zand op de grond en er lagen wel 3 kinderen bij me op schoot waarvan er eentje diep in slaap viel. Als er een wonder gebeurde in de film, zoals het wonder met de broden en de vissen dan ging er een luid gejoel op en iedereen klapte in de handen. Het meisje wat lag te slapen werd dan steeds even half wakker en klapte dapper mee.

In de scene dat Jezus aan het kruis wordt geslagen leeft iedereen erg mee, net of stonden ze er zelf bij. Mooi om mee te maken dat mensen zich helemaal inleven in deze film. Na de film gingen alle handen omhoog toen er werd gevraagd om voor ze te bidden. Bijzonder.

Zondag naar de kerk van Cynthia geweest samen met Agnes. De dienst duurde wel 3 uren, een hele zit hoor. Daarna zijn we met de familie meegeweest naar huis en hebben bij ze gegeten en fijn zitten praten. Hun kinderen hebben inmiddels uniformen en gaan sinds een week naar school. Dit door ondersteuning van een stichting uit Nederland. Trotse en blije ouders, zo mooi om te zien en blije kinderen. Trots op hun uniform en dat ze nu naar school kunnen, voor ons is het zo vanzelfsprekend dat kinderen naar school gaan, hier dus niet. Er gaat een wereld voor ze open nu ze kunnen leren lezen en schrijven en noem maar op.

Op de afdeling liggen nu veel mensen met oude brandwonden met als gevolg daarvan contracturen en veel mensen met grote tumoren in gezicht en hals. Wat een vreselijke misvormingen zie je soms, doordat er geen goede gezondheidszorg is, kan zoiets dan maar doorgroeien en verder misvormen. De vertalers die hier werken zeggen dat ze nooit hebben geweten dat er zoveel mensen in hun land ziek zouden zijn. De mensen met de misvormingen, vertonen zich meestal niet in het openbaar en verbergen zich ergens. Ook veel kinderen met hazelippen en gespleten verhemelte. En nog steeds komen er dagelijks mensen op het dok aanlopen die hulp zoeken. Helaas moeten we al een poosje nee zeggen tegen heel veel mensen en dat valt niet mee.

Nou, dit was het weer even. Groeten vanuit Monrovia, waar het weer wat droger en warmer begint te worden.

Vrij en bijgetankt!

Na 4 vrije dagen ben ik weer een beetje bijgetankt, dat was wel even nodig na die drukke periode met al dat geregel rondom de VVF. Dat hebben we eerst afgesloten voor de komende 4 weken. Nu nog 2 presentaties voorbereiden voor eind september en begin oktober, zie ik wel een beetje tegenop, maar het hoort er allemaal bij. Elke vrijdagochtend is er een programma voor alle crew om te zien en te luisteren wat er allemaal gebeurd aan boord van het schip en daarbuiten met de projecten. Nu hebben ze mij daarvoor ook ingepland om wat te vertellen over het VVF programma, zo zie je maar, je begint als wardnurse en voordat je het weet sta je voor een groep een presentatie te geven. In oktober wordt er van me verwacht dat ik een les geef aan de nieuwe verpleegkundigen aan boord ook over de VVF en wat er van ons verwacht wordt voor de laatste VVF weken.

Agnes had nog heeeeeeel veeeeel oorbellen, armbanden en kettingen meegenomen na een superactie op haar werk en die hebben we hier nog gesorteerd ( kilo's in de koffer)

Dus die liggen klaar voor de volgende ronde. Iedereen die oorbellen enz heeft gedoneerd: HEEL HARTELIJK BEDANKT DAARVOOR !!!!!!!!!

Inmiddels heb ik contact gehad met het hoofd van de school met de medische studenten, waar ik voordat ik het wist ook ineens voor de klas stond. Ik heb weken geprobeerd de man te bellen om een afspraak te maken, maar deze week had ik hem eindelijk aan de lijn.

In november kan er een groep studenten een middag komen, ik vroeg hem hoeveel medische studenten de school had, nou 225 vertelde hij, hoe zullen we dat eens aanpakken zei hij, in een paar dagen maar, zo had hij gedacht............................

Nou, dat was niet echt de bedoeling, zulke grote groepen kunnen we hier niet aan boord hebben, hij dacht dat ze een paar dagen stage konden lopen. Nou die droom heb ik maar even uit de wereld geholpen en geprobeerd duidelijk te vertellen wat het plan is. Lastig hoor over de telefoon iets bespreken op z'n Liberiaans. ( ik dacht steeds dat hij vroeg waar ik vandaan kwam en antwoordde steeds 'I am from Holland 'en dan schoot hij weer in de lach, want hij vroeg me iets heel anders)

Maar goed we zijn er uit gekomen, ik heb alleen die 2 klassen nu uitgenodigd waar we toen mee hebben gepraat en die ook met de vraag kwamen om het schip te mogen zien. In totaal zullen er dan zo'n 60 studenten komen. Dus nu officieel een plan ingediend, wat nu z'n weg door het managment en de security enz gaat en dan hopenlijk accoord bevonden wordt. Dan moet ik nog vrijwillgers zoeken die mee kunnen helpen met organiseren en uitvoeren van alles. Woensdagmiddag op pad geweest met Clemetine, we hebben een paar patienten bezocht die hier geopereerd waren in juni en juli, gewoon om contact te houden en te horen hoe het gaat.

De vrouwen wonen ver af, we zijn de hele middag op pad geweest om 2 vrouwen te bezoeken, gingen om 13:00 weg en waren om 19:30 weer aan boord. Weer heel wat gezien van de omgeving en hoe deze vrouwen wonen en leven.

Met de 1 ging het heel goed wat betreft het herstel van de VVF, geen lekkage meer, maar de andere vrouw had toch nog wel wat last van stressincontinentie, dus geprobeerd het belang van de bekkenbodemspier oefeningen weer duidelijk te maken. Dit hoor je vaak na de operatie, de spieren in de bekkenbodem zijn dusdanig verslapt dat het moeilijk is om de plas op te houden.

Elke dag nog dagelijks oogoperaties zoals van baby Sah, een meisje van 2 jaar oud, die blind en doof was. Ze had aan beide ogen cataract, nu kan ze zien, dus gaat er een wereld voor haar open.

De mensen in het dorp hadden tegen de moeder gezegd niet naar Mercy Ships te gaan, ze waren bang dat we de ogen eruit zouden halen en hun als slaven mee zouden nemen...........hoe komen ze erbij. Maar de moeder, Bendu, geloofde stellig dat God de controle had over dit alles en had het volste vertrouwen erin dat het goed zou komen.

Ik heb de afgelopen 4 dagen niet veel gedaan, geslapen, geluierd, naar de stad geweest om lappa's te kopen,naar het strand geweest, weer in de zee gezwommen, heerlijk het kon weer de stroming neemt echt af nu, je merkt dat het regenseizoen toch op z'n einde loopt, de maand september valt nog reuze mee tot nu toe.

Vanmiddag lekker geluierd op het dok, heerlijk briesje en de zon scheen!

Vanochtend naar een kerk geweest een eindje buiten Monrovia, van de weg af een beetje het land in zeg maar. Mooie dienst, een eenvoudige gemeente met een duidelijke boodschap!

( op de foto de voorkant van het gebouw)

Dan zit ik daar en denk aan Holland en dan denk ik: "wat doen wij in Nederland soms toch moeilijk met elkaar in onze kerken en gemeentes". Wat maken we ons vaak druk om de kleine dingen die volgens ons niet goed gaan, het gaat niet om de verpakking van de boodschap, het gaat om de inhoud en dan maakt het niet uit hoe de omgeving eruit ziet en welke kleur de muren hebben bij wijze van spreken.

Hier is het zo simpel, geen mooie gebouwen , geen dure installaties of beamers, gewoon een trommel en een salsabal en je handen om in te klappen, gewoon een zaal in een heel oud gebouw van de YMCA, geen ramen, geen deuren op een bovenverdieping een paar stoelen en banken. Maar het maakt allemaal niets uit, God is hier aanwezig en het geloof is rotsvast, intens en mooi was de dienst, net wat ik even nodig had. Er blies een heerlijk windje door de openingen waar eigenlijk ramen zouden moeten zitten en de preek was goed te verstaan en te begrijpen, het werd heel beeldend uitgelegd. Dus ook geestelijk weer bijgetankt.

Het is goed om van het schip af te zijn, het blijft tegenstrijdig als je kijkt naar het land waar we zijn en hoe wij dan hier aan boord kunnen leven. De Afrikanen zeggen weleens als ze aan boord stappen dat ze het gevoel hebben in Amerika te zijn en dat heb ik soms ook wel en daarom heb ik altijd grote behoefte om het schip af te gaan en onder de mensen te zijn die hier wonen.

Nou, dat was het weer even, iets meer inspiratie dan de vorige keer. De komende week zal ik denk ik niet veel te vertellen hebben in de nachtdienst, althans dat hoop ik maar, want dan is het een goed teken dat iedereen lekker ligt te slapen en hopenlijk kan ik dat overdag ook een beetje. Vast wel, wat dat betreft ben ik een slaapkop.

Er zijn vandaag weer 2 nederlandse verpleegkundigen aangekomen, volgende week komt er weer eentje. Gezellig al die Nederlanders, nog even en we kunnen het schip overnemen en Nederlands als voertaal nemen, we zijn echt goed vertegenwoordigd hier aan boord. De kapitein is een Nederlander, de security officer is Nederlands, ons hoofd van de medische afdeling is Nederlands en ga zo maar door.................. We kunnen trots zijn op ons kleine landje dat zoveel vrijwilligers brengt naar Mercy Ships!

Maar hoe dan ook, het belangrijkste is dat we elke dag gezond weer opstaan en ons werk hier kunnen doen uit liefde voor God, die ons hier allemaal op de een of andere manier naartoe heeft geleid, om samen ( waar ter wereld we ook vandaan komen) te werken en te doen wat we kunnen doen hier in dit land waar zo enorm veel nood is op allerlei gebieden.

Dat blijft nog steeds heel bijzonder, mensen komen en gaan hier op het schip, maar alles blijft doordraaien en werkt. Natuurlijk zijn er wel eens strubbelingen, maar dat hoort erbij, maar als je ziet met hoeveel nationaliteiten we op de afdeling werken, dan zou je haast niet geloven dat het mogelijk is om een ziekenhuis draaiende te houden, daar kan er maar 1 de leiding in hebben en dat is onze grote God. Hier zingen ze : "I have a BIG GOD(do), he is always by my side" en zo is het maar net, die BIG GOD ervaren we hier elke dag opnieuw.

Waar blijft de tijd???

Hallo allemaal, ik bedacht me vandaag dat het al weer even geleden is dat ik wat van me heb laten horen. Soms weet ik even niet wat ik schrijven zal, het werk gaat gewoon door en er gebeurt hier van alles. Ook hier zijn complicaties bij patienten op de afdeling en er zijn de afgelopen 2 weken 2 patienten overleden. Ook hier komen mensen op de afdeling die al een andere ziekte onder de leden hebben en die we niet meer kunnen helpen, behalve dan dat we goed voor ze zorgen en ze de verpleging geven die ze nodig hebben.Nog 1 weekje en dan zijn alle vrouwen van de VVF naar huis, vanaf 15 september werk ik dan 4 weken op de afdeling, begin met 4 nachtdiensten.De plastische chirurg is deze week weer begonnen en over een week start ok de maxfax chirurgie ( dit zijn ingrepen aan gezicht, vaak tumoren). Dus verandering van zorg op de afdeling, nu meer wondverzorging en sondevoeding en kinderen met gespleten lippen en gehemeltes. Ook de oogartsen draaien volop.Ik heb er zin in om weer lekker aan het werk te gaan op de afdeling. Inmiddels is Agnes aangekomen, een goede vriendin van me, ze blijft 3 maanden. Heel erg gezellig dat ze er is!! We kennen elkaar van de vorige keer dat we in Liberia waren met Mercy Ships. We hebben heel wat bij te praten.

Heel eerlijk gezegd ben ik nu al uitgeschreven, ik zal nog een paar leuke foto's opzoeken en hoop dat ik de volgende keer weer wat meer inspiratie heb.Een live filmpje opnemen is er nog niet van gekomen ( je moet nog even geduld hebben Metty...), we zijn steeds zo druk aan het werk. Ik werk hier meer uren dan dat ik dat thuis deed, maar geniet er nog steeds van alhoewel de vermoeidheid soms wel even toeslaat. Ik heb een heerlijk bed en ga dit weekend lekker uitslapen en bijtanken. Als het droog is gaan we morgenmiddag weer eens even op het strand kijken. Lang niet geweest t.g.v. de regen, maar deze week scheen de zon gelukkig weer een paar keer, heerlijk. Eigenljk heb ik wel genoeg gehad van het regenseizoen, de luchten zijn dan zo grijs en grauw, dus ik zie wel uit naar wat meer zon!!Nou hier komen nog een paar foto's................................